Fastir pennar

Á fjöldamörgum gangstéttarhellum í Berlín, höfuðborg Þýskalands, er búið að koma fyrir áletrun sem er ætlað að vekja heimamenn til umhugsunar um þær yfirþyrmandi öfgar sem slengjast núna um hægri væng stjórnmálanna þar í landi.

Íslendingar hafa alltaf verið trúgjörn þjóð. Víða í annálum má lesa frásagnir um jarteikn og fyrirboða sem fólk trúði á. Í Setbergsannál frá 1708 er getið um sjóskrímsli fyrir austan sem kom ítrekað upp úr sjónum með fuglsvængi. Þetta þótti boða eitthvað vont.

Ég var nýlega að ræða við ástvin um hvað það þýddi að hafa átt innihaldsríkt líf. Hann kvaðst þakklátur fyrir að hafa búið á Íslandi og fengið tækifæri til að ferðast og upplifa alls konar hluti sem fólk í fátækari löndum gæti ekki leyft sér. Ég jánkaði því, að sjálfsögðu. Þetta er falleg hugsun.

Ríkisstjórn Bandaríkjanna hefur birt kort þar sem Ísland er með táknrænum hætti skilgreint sem hluti af yfirráðasvæði hennar á sama veg og einstök fylki Bandaríkjanna. Þar eru líka Kanada og Grænland ásamt ríkjum Mið-Ameríku og Karíbahafsins.

Í þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst var þetta eitt aðal slagorð Nei-hreyfingarinnar. Með þessu slagorði var verið að segja að Ísland þurfi hvorki evru né aðild að Evrópusambandinu til að koma á stöðugleika í landinu, lækka vexti og verðbólgu og afnema verðtrygginguna.

Guðlaugur Þór Þórðarson hefur verið miður sín og heillum horfinn frá því kjósendur höfnuðu síðustu ríkisstjórn með afgerandi hætti. Á einni nóttu breyttist brosmildi og lífsglaði ráðherrann í skapstyggan og fúlan og óbreyttan þingmann. Alveg má segja að hann sé fúll á móti.

Á dögunum kom út bókin Den usynlige ånd eftir Alex Vanopslagh, formann Liberal Alliance í Danmörku. Stefna þess flokks er skilgreind sem „klassískt frjálslynd“. Flokkurinn var stofnaður fyrir átján árum og á nú fimmtán þingmenn á Þjóðþinginu.

Já-sinnar töpuðu í þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst og verða að sætta sig við það. Pistlahöfundur var svo viss um tap að hún horfði ekki á kosningasjónvarp um kvöldið. Svo lá beint við að taka sér frí frá fjölmiðlum daginn eftir.

Fyrir Evrópusinnaða Íslendinga sem vilja aukna samkeppni á kostnað samráðs, og vexti og verðlag að skapi alþýðu og atvinnulífs, eru úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar um síðustu helgi nokkur uppörvun. Meirihluti fyrir aðildarviðræðum er augljóslega handan við hornið.

Megas (Magnús Þór Jónsson) lést í byrjun júlímánaðar. Margir urðu til að minnast skáldsins og var útför hans gerð frá sneisafullri Hallgrímskirkju. Menn töluðu af virðingu um skáldskap Magnúsar sem var alltaf frumlegur og einstakur.

Það eru margir skemmtilegir vinklar á því að eiga börn og sjá þau þroskast. Einn slíkur er að sjá þessa einstaklinga móta sér smekk á menningu og listum. Tónlistar-, kvikmynda- og bókmenntasmekkur gefur vísbendingar um persónuna sem er þarna undir og hvert hún er að fara.

Hafi eitthvað verið ljóst fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna var það sú staðreynd að með öllu var útilokað að kjósa burt þær nýju aðstæður og ógnir, sem Ísland stendur andspænis í alþjóðlegu umhverfi viðskipta- og öryggismála rétt eins og aðrar þjóðir. Þær eru þarna enn þá.

Niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar liggur fyrir. Íslenska þjóðin sagði nei við því að taka upp að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið. Það ber að virða. Ríkisstjórnin mun því ekki aðhafast frekar í þessum málum á kjörtímabilinu.

Þjóðin hefur talað og farið að ráði auðrónanna. Ísland glataði tækifærinu til að ráða eigin framtíð. Við höfðum nefnilega tækifæri til að ráða eigin framtíð en köstuðum því frá okkur. Það var þjóðarviljinn sem birtist.

Í Ljósvetninga sögu segir af því að Guðmundur ríki hafi oft riðið með þrjá tugi manna og setið víða sjö nætur og haft jafnmarga hesta. Stóð eyfirskum bændum af þessu „hallæri mikið“ eins og það er orðað í sögunni. Úr varð að menn fundu leið til að venja goða sinn af slíkum búsifjum.

Á hverju ári fyllast fjölmiðlar miklum áhuga á því hvaða landsmenn hafi það verulega gott og miða þá við fjárhagslega velsæld. Birtir eru alls kyns listar, eins og svokallaður hátekjulisti þar sem finna má nöfn tekjuhæstu Íslendinganna.