Hún segir stjórnarandstöðuna vera lítt burðuga og líklega muni stjórnarflokkarnir eiga auðvelt með að kveða hana í kútinn. Hún segir að flokkarnir, sem eru í stjórnarandstöðu, séu svo ólíkir og með mismunandi áherslur að útilokað sé að þeir geti gengið í takt. Enn verra sé að stjórnarandstöðuna skorti sannfæringarkraft.
„Engir leiðtogar hennar tala fyrir frjálslyndri framtíðarpólitík. Í einum flokki er stöðugt galað um grasserandi og ógeðslega spillingu í íslensku samfélagi. Í enn öðrum flokki er æpt um hroðalegan illvilja ríkisstjórnarinnar í garð fátækra. Þriðji flokkurinn boðar töfralausnir í gegnum Evrópusambandið og evruna. Sá fjórði vísar frá sér frjálslyndi og umburðarlyndi og hefur einstakt lag á að leggja vondum málstað lið. Fimmti flokkurinn hefur valið að taka afstöðu til mála hverju sinni út frá skoðanakönnunum og pólitískum rétttrúnaði. Þetta er ekki sannfærandi pólitík hjá stjórnarandstöðunni,“ segir Kolbrún.
Hún segir að spillingu sé eflaust að finna í íslensku samfélagi, eins og öðrum, en hún blasi ekki við á hverju götuhorni. Hér sé fátækt til staðar og það þurfi að taka á henni en fáránlegt sé að halda því fram að ríkisstjórnin geri allt til að viðhalda henni. „Svo er það einu sinni svo, jafn leiðinlegt og sumum kann að þykja það (og sú sem þetta skrifar er þar á meðal), að þjóðin hefur því miður engan áhuga á inngöngu í Evrópusambandið og vill halda í krónuna. Alls ekkert bendir til að það muni breytast í framtíðinni,“ segir hún.
Hún segir einnig blasa við að flokkur sem taki sér sífellt stöðu með afturhaldi eigi ekkert erindi við samtímann og ekki eigi að þurfa að hafa mörg orð um hversu ömurleg pólitík það sé að taka afstöðu út frá skoðanakönnunum. „Og stjórnmálaflokkur sem umfaðmar pólitískan rétttrúnað getur beinlínis orðið hættulegur – skemmtilegur verður hann allavega aldrei. Hún er áleitin hugsunin um að núverandi stjórnarsamstarf sé það farsælasta í stöðunni,“ segir hún að lokum.
