Allt í einu sér maður þessi farartæki út um allan bæ og unga og gamla á þeim – unglinga sem manni sýnist vera að prófa, sjötugan vin minn sem fór nokkra hringi á þessu í gær og varð ekki meint af og svo túristana sem nota þau til að komast hratt milli staða.

Það er meira að segja þegar farið að skrifa um árekstra af völdum þessara tækja og fólk sem er að nota þau undir áhrifum. Í fréttum eru þau kölluð rafhlaupahjól.

Það er frekar óþjált orð. Í morgun heyrði ég stungið upp á heitinu rafskotta. Það er þá byggt á sögninni að skottast – skottast á milli. Nú eru menn að reyna að nota orðið rafskúta – en einhvern veginn passar það illa. Siglingamaður sem drekkur með mér kaffi á morgnana var alveg á móti því.

Skottan hér efst á síðunni stóð á Skólavörðustígnum í morgun og beið eftir notanda. Hún mun vera ein af sextíu rafskottum sem eru á vegum leigu sem nefnist Hopp. Maður þarf að ná í sérstakt app til að nota farartækið.