Höfuðástæður þess að Svarthöfði les Morgunblaðið eru minningargreinarnar. Eins langt og munað er, hefur blaðið birt minningargreinar um látið fólk. Það er fallegur siður og eiginlega séríslenskur – að minnsta kosti í þessum mæli.

Út frá þessu var brugðið í blaði gærdagsins, þegar birt var minningargrein eftir formann Sjálfstæðisflokksins um fráfarandi formann Samtaka eldri sjálfstæðismanna, Halldór Blöndal, fyrrverandi ráðherra og forseta Alþingis. Það sem er óvenjulegt er að Halldór er enn meðal lifenda.

Svarthöfði hefur reyndar dáðst að því framtaki sjálfstæðismanna að stofna sérstök samtök þeirra sem eldri eru og hafa nægan tíma til að taka til máls á fundum, skrifa greinar og senda hvatningarorð í allar áttir. Þeir trufla þá ekki flokksstarfið að öðru leyti á meðan.

Í minningargrein sinni rekur höfundur helstu vegtyllur á ferli Halldórs og hleður frænda sinn lofi og hælir á hvert reipi. Það er vel til fundið hjá formanninum eftir 15 ára sleitulausa formennskutíð Halldórs. Svo vill reyndar til að þeir frændur settust hvor í sinn formannsstól um sama leyti, árið 2009, og á þeim 15 árum sem liðin eru hefur flokkurinn tapað einu prósentustigi í fylgi hvert ár, sem er eftirtektarverður árangur. Haldi sú þróun áfram verður þess vart lengi að bíða að minningargrein birtist um Sjálfstæðisflokkinn sjálfan.

Svarthöfði er reyndar að dragast á þá skoðun að meira vit sé í að minningargreinar séu skrifaðar um lifandi í stað hinna látnu. Þeir geta þá í það minnsta lesið það sem um þá er skrifað og leiðrétt einstaka staðreyndavillur, ef því er að skipta.