Indíana Ása Hreinsdóttir skrifar:
Í vikunni sáum við svart á hvítu hversu gífurlega umfangsmikil kynferðisáreitni og/eða -ofbeldi er gagnvart konum. Í herferð þar sem konur, sem hafa einhvern tímann orðið fyrir áreitni eða ofbeldi, settu stöðufærsluna #metoo á samfélagsmiðla kom sú ógnvekjandi staðreynd í ljós að næstum allar konur hafa upplifað kynferðislega áreitni eða ofbeldi, og jafnvel iðulega allt frá barnæsku.
Það var sláandi að sjá nánast allar konur á vinalistanum setja myllumerkið hjá sér. Sumar létu frásagnir fylgja með. Konur, sem hingað til hafa litið á kynferðislega áreitni sem „eitthvað til að gera ekki veður út af“ fundu kjarkinn til að segja upphátt að þær hafi verið áreittar. Þótt ekki hafi verið um ofbeldisfulla nauðgun að ræða var farið yfir mörk, í orðum eða hegðun.
Það skaut skökku við að stór hluti umræðunnar snerist um það hvort karlmönnum væri heimilt að nota myllumerkið eða ekki. Karlar verða jú líka fyrir kynferðislegri áreitni og ofbeldi. Auðvitað er umræða um áreitni gegn körlum að sama skapi mikilvæg en #metoo herferðin snerist um þá sláandi staðreynd að næstum allar konur hafa einu sinni og jafnvel ítrekað orðið fyrir kynferðislegri áreitni. Það einfaldlega á ekki við um karlana.
Vitundarvakningin #metoo er enn ein tilraunin til að galopna umræðuna um kynferðisbrot. Kaldhæðni örlaganna hagaði því þannig til að herferðin fór að mestu leyti fram sama daginn og fréttir af þöggun og ritskoðun bárust er Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu bannað fréttaflutning Stundarinnar. Það var leyndarhyggja sem gekk endanlega frá ríkisstjórnarsamstarfinu. Það getur ekki verið góður leikur að grípa til hennar korteri fyrir kosningar.
