Ásta Hrafnhildur Garðarsdóttir er tekin við ritstjórn tímaritsins Séð og heyrt. „Já, ég er alveg til í viðtal,“ sagði hún þegar Ragnheiður Eiríksdóttir hafði samband við kollegann og fyrrverandi skólasystur sína úr Menntaskólanum í Hamrahlíð. Þær hittust á kaffihúsi í miðbænum, umkringdar ferðamönnum, og spjölluðu um köttinn Kela, líf húsmæðra í Garðabænum, ástina á dansi og dásamlega hversdagsleikann.

„Þetta var besta ákvörðun sem ég hef tekið á ævi minni. Hvorugt okkar gerði hinu gott. Við vorum á tímamótum þgar við hittumst. Hann kominn heim úr námi erlendis og ég á síðasta árinu í Stundinni okkar. Við könnuðumst hvort við annað úr Garðabænum og höfðum sömu sýn og gildi, vildum stofna fjölskyldu. Við eignuðumst tvo stráka, en ég átti einn strák fyrir, og ég tók húsmóðurhlutverkið mjög alvarlega. Ég er frægur moppari og er mjög náin vörulínu Ajax, ásamt því að vera verulega liðtæk í eldhúsinu. Við fórum kannski aðeins of hratt, en hvenær gerir fólk þetta svo sem rétt? Bæði áttum við stórar fjölskyldur í Garðabæ svo grunnurinn var góður og öruggur. En vinnan eyðileggur líf fólks. Ég var í hálfu starfi sem kennari og heimavinnandi á móti. Svo var ég íþróttafulltrúi í fimm ár. Hann var í bankageiranum, vann brjálæðislega mikið og var mikið í burtu. Ég ætlaði samt að láta þetta ganga og tók það á þrjóskunni. Þetta var á þeim tíma sem flugeldurinn tók á loft í peningageiranum og margar fjölskyldur fundu fyrir auknu álagi á þessum tíma. Við vorum bara ein hjón af mörgum. Margir skildu, lentu í vanda og hrunið hafði auðvitað margvíslegar afleiðingar. Þegar heil þjóð dettur í það verða timburmennirnir miklir.“

Jákvæðnin í fyrirrúmi Nýji ritstjórinn segir að það eigi að vera skemmtilegt að vera í Séð og heyrt!

Mynd: DV ehf / Sigtryggur Ari

Pínulítið raðhús og gömul gleraugu

Voruð þið með tvo Range Rovera og alltaf að skipta um eldhúsinnréttingu? Ásta hlær. „Nei, aldeilis ekki. Ég var meira og minna heima, átti hræðilega ljótan og gamlan stubbastrætó og bjó í pínulitlu raðhúsi, með gömul gleraugu og fór sjaldan í hárlitun. Vinnugallinn minn var strigaskór, gallabuxur og flíspeysa, á meðan konurnar í kring voru á hælum og í Karen Millen-drögtum.“

Hún er sátt við skilnaðinn og sannfærð um að ákvörðunin hafi verið þeim báðum til góðs. „Auðvitað er skilnaður stór ákvörðun og hún var alls ekki tekin í skyndi. Ég gat bara ekki séð að við mundum verða besta útgáfan af sjálfum okkur með því að halda áfram að vera saman. Svo við lokuðum fyrirtækinu og stofnuðum í staðinn tvö dótturfyrirtæki – tvær nýjar fjölskyldur sem börnin okkar tilheyra. Ég man eftir skilnuðum þegar ég var á unglingsaldri. Þeir skóku Garðabæinn og það var mikið slúðrað. Það er alls ekki langt síðan þetta þótti stórmál. Um daginn tók ég viðtal við ágætan mann sem sagði að það væri ekkert vit í manni fyrr en eftir fertugt – ég er bara dálítið sammála honum. Við byrjuðum saman þrítug og 15 árum síðar var þessu nánast sjálfhætt.“