Myndin byggist að mestu upp á samtölum við Alex sem hefur nú misst móður sína og stjúpmóður en báðar féllu þær fyrir hendi föður hans. Í myndinni ræðir hann meðal annars um reiðiköst föður síns en þau gátu verið ansi mikil. Hann segir Flemming hafa verið skapmikinn og ekki hafi þurft mikið til að hann yrði brjálaður. Hann hafi ekki endilega verið reiður út í einhvern, heldur bara verið reiður út í heiminn. „Maður missti kannski hnífapör á gólfið og hann brjálaðist,“ segir hann. Það hafi þurft að tipla á tám í kringum hann til að ekkert færi úr skorðum.
Greinilegt er af frásögn Alex að Flemming glímdi við andlega erfiðleika og að þegar hann var undir álagi braust það út í reiðiköstum. Hann glímdi við sjálfsvígshugsanir og sektarkennd vegna morðsins á móður Alex.
Þegar Alex var tíu ára flutti hann frá föðurafa sínum og ömmu, sem höfðu haft forræði yfir honum, til föður síns sem var þá laus úr fangels og farinn að búa með Freyju. „Það var greinilega engum sem datt í hug að það væri slæm hugmynd að ég flytti til föður míns. Það var greinilega bara mjög eðlilegt að hann fengi mig“ segir hann.
Þegar hann er beðinn um að lýsa föður sínum með nokkrum orðum segir hann: „Fúll og reiður.“
Einnig er rætt við Jette Hansen, móður Kristina, sem segir að þau hafi verið mjög ástfangin en þau urðu par þegar Kristina var 17 ára. Flemming er sex árum eldri en hún. Hún segir að eftir því sem tíminn leið hafi farið að bera meira á rifrildum þeirra á milli og að lokum hafi þau slitið sambúð sinni þegar Alex var tæplega tveggja ára. Hún segir einnig að þegar hún líti yfir þá hörmulegu atburði sem hafi einkennt líf Flemming þá hafi ekkert bent til að svo færi þegar hann var yngri og hún hitti hann í fyrsta sinn. Hún segir að það hafi verið henni mikið áfall að Flemming hafi búið yfir svo dökkri hlið eins og raun ber vitni.
Alex segir að það hafi í raun ekki verið svo mörg ár sem samband Freyju og Flemming var gott. Hann hafi ekki verið svo gamall þegar hann fór að taka eftir árekstrum þeirra á milli og þeim hafi oft legið hátt rómur. Þegar þau rifust hafi hávaðinn oft orðið svo mikill að honum fannst það mjög óþægilegt. „Auðvitað voru stundir sem voru góðar en þær voru ekki svo margar,“ segir hann.
„Ég hef alltaf lært hvernig maður á að gera hlutina með því að skoða hvað faðir minn og Freyja gerðu og síðan gera hlutina algjörlega á hinn veginn. Það á við um margt. Uppeldisaðferðir, hvernig maður á að haga sér í ástarsambandi og hvernig maður á að koma fram við aðra. Ég hef því afar lítið jákvætt að segja um árin sem ég bjó hjá þeim,“ segir hann.
„Við Freyja höfðum það oft gott saman. Svo það hafa verið margar mismunandi tilfinningar en síðustu árin, kannski 3-4 ár, töluðum við mikið um föður minn og samband þeirra og hvernig við gætum hjálpað honum,“ segir hann í myndinni.
