Í umróti eftirhrunsáranna varð hér á landi mikil vakning í pólitískri þátttöku. Fjöldi fólks sem fram til þess hafði ekki látið sér til hugar koma að skipta sér af stjórnmálum reis upp frá eldhúsborðum hér og þar og ákvað að láta til sín taka. Ný stjórnmálasamtök voru stofnuð, sum hver hafa þegar lognast út af, og framboðið varð töluvert meira en eftirspurnin, ef svo má að orði komast. Í huga margra virtist það vera ákveðinn gæðastimpill að hafa aldrei komið nálægt pólitík áður, að ganga beint inn í framboð eða í flokksstarf, hvítþveginn og án allra fyrri pólitískra synda. En ekkert af þessu á við um elsta þingmanninn sem náði kjöri á Alþingi í síðustu þingkosningum, Ara Trausta Guðmundsson.

-Erfiðar stjórnarmyndunarviðræður standa nú yfir og Katrín Jakobsdóttir, formaður Vinstri grænna, fer nú með stjórnarmyndunarumboðið. Hún hefur marglýst því yfir að hún vilji mynda fjölflokkastjórn frá miðju yfir til vinstri. Þrátt fyrir það hafa borist ítrekaðar meldingar frá Sjálfstæðisflokki um vilja til að starfa með Vinstri grænum. Myndir þú útiloka slíkt samstarf?
„Ég útiloka enga samvinnu stjórnmálaflokka fyrirfram. Ég segi þó ekki að ég myndi aldrei gera það, til dæmis ef hér væri brúnn flokkur, öfgasinnaður þjóðernisflokkur. En ekki dugar í landsmálapólitík, þegar á að mynda ríkisstjórn, að finna bara nokkur mál þar sem er snertiflötur. Þau þurfa að vera miklu fleiri og þar verða að vera grunnatriði. Það er ekki nóg að Vinstri græn og Sjálfstæðisflokkur séu sammála í, til dæmis Evrópusambandsmálum, það er bara eitt af mörgum málum. Þegar kemur að því að endurúthluta auðæfum, segjum með skattkerfinu, og dreifa gæðunum erum við eins og svart og hvítt, Vinstri græn og Sjálfstæðisflokkur. Það má vel vera að hægt sé að ná nothæfu samkomulagi til stjórnarmyndunar, ég veit það ekki. En að halda að þótt einhverjir snertifletir séu þarna á milli, þá dugi þeir án víðra málefnaviðræðna til að mynda ríkisstjórn – það er ekki rétt. Nú reynir fyrst á loforðið um að reyna að mynda félagshyggjustjórn. Gangi það ekki eftir segir maður bara eins og danskurinn: Den tid, den sorg.“