Karl Sigurbjörnsson, sem um árabil var biskup íslensku þjóðkirkjunnar, glímir við krabbamein. Hann greindist með krabbamein í blöðruhálskirtli árið 2017 og hafði meinið dreift sér í beinin. Þetta kemur fram í viðtali Morgunblaðsins við Karl.

Hann var ekki skorinn upp þar sem meinið var ekki skurðartækt. Hins vegar sé hann í höndum frábærra lækna og umvafinn umhyggju og fyrirbænum. Segir Karl að sjúkdómurinn sé ólæknandi.

„Ég hræðist ekki dauðann,“ segir Karl en lífslöngunin sé vissulega sterk í mannssálinni:

„Auðvitað vill maður ekki dauðann. Allt sem lif­ir er í stöðugri bar­áttu á móti dauðanum. Hver ein­asta fruma er að berj­ast við dauðann. Dauðinn er hið al­gera óþekkta og við skelf­umst hið óþekkta; það er í eðli alls sem lif­ir. En í trúnni á ég von­ina. Sú von gef­ur mér styrk til að segja, eins og hef­ur verið sungið við nán­ast all­ar jarðarfar­ir síðan Ragn­heiður Brynj­ólfs­dótt­ir var jörðuð í Skál­holti forðum: „Dauði, ég ótt­ast eigi, afl þitt né valdið gilt, í Kristí kraft­i’ eg segi: Kom þú sæll, þá þú vilt.“ Í Kristí krafti; ekki í mín­um eig­in krafti. Ég get ekki boðið dauðann vel­kom­inn sí svona, hann er óvel­kom­inn gest­ur. Hann er staðreynd sem ég veit að er þarna en ég hef eng­an áhuga á hon­um. Ég vona bara að ég fái að fara í friði þegar tím­inn er kom­inn.““

Fjölmargt annað bera á góma í viðtalinu og segir Karl meðal annars frá æskuárum sínum og embættisferli. Einnig kemur fram að Karl er mjög virkur á Facebook:

„Mér finnst þetta góður vett­vang­ur til að koma á fram­færi orðinu, trúnni. Ég hef fundið að það er þörf fyr­ir það og það er kallað eft­ir þessu. Það voru svo börn­in mín sem ýttu mér út í það að taka upp mynd­bönd þar sem ég er með hug­leiðing­ar. Þessi hug­mynd kviknaði í kóf­inu í vor og ég fékk ótrú­leg viðbrögð. Það er tölu­vert áhorf og ég er þakk­lát­ur fyr­ir það. Mér finnst þegar ég er að fikta við þenn­an vett­vang að ég eigi að skilja eft­ir eitt­hvað já­kvætt þar. Nóg er af nei­kvæðni og háði.“