Ágústa Johnson var í forsíðuviðtali DV 21. ágúst – hér birtist viðtalið í heild sinni.

Líkamsræktarfrömuðurinn Ágústa Johnson lærði það snemma á viðskiptaferli sínum hve viðkvæm og lítt sjálfsögð velgengni er. Hún tileinkaði sér því rétt liðlega tvítug aðferðafræði sem hún hefur byggt eitt farsælasta vörumerki landsins á.

Ágústa er fædd árið 1963 og uppalin að mestu í Garðabænum. Móðir Ágústu, Hildigunnur Johnson, var mikið til heimavinnandi framan af enda í nógu að snúast með fjögur fjörug börn á heimilinu. Pabbi Ágústu, Rafn Johnson, var forstjóri Heimilistækja í hartnær fjóra áratugi eða frá stofnun fyrirtækisins. Viðskiptavit hefur Ágústa því ekki langt að sækja en hún var á leið í nám í innanhússarkitektúr þegar pabbi hennar sá tækifæri í ástríðu Ágústu. „Á þeim tíma hafði ég töluverðan áhuga á líkamsrækt. Mamma hafði komið heim með bók með Jane Fonda-æfingum sem við vinkonurnar lærðum utan að.“

Árangur æfinganna varð fljótt sjáanlegur og streymdu fleiri skólasystur að svo að hópurinn varð geysivinsæll. „Þetta vatt upp á sig og endaði í því að við leigðum okkur sal og fórum að hittast reglulega og gera æfingar.“

Ætlaði að verða innanhússarkitekt

Á þessum tíma var Ágústa í Verslunarskólanum og farin að huga að næstu skrefum. „Pabbi spurði, þegar ég var komin inn í skóla í innanhússarkitektúr í Þýskalandi, hvort ég hefði ekki velt því fyrir mér að læra eitthvað í tengslum við þessa leikfimi sem ég virtist hafa brennandi áhuga á.  Á þessum tíma var bara hægt að læra að verða íþróttakennari en ekki eitthvað tengt almennri heilsurækt. Ég fór að grúska í þessum málum og fann loks upplýsingar um tómstundafræði sem sneri meðal annars að rekstri líkamsræktarstöðva. “

Úr varð að Ágústa lærði blandað fag í bandarískum háskóla sem tók bæði til viðskiptahliðar heilsuræktar og líkamlegrar hliðar hennar, svo sem íþróttafræði. „Ég hef aldrei séð eftir því og held að ég hefði ekki orðið góður innanhússarkitekt þegar á reyndi. Foreldrar þekkja mann jafnvel betur en maður sjálfur á þessum aldri og sjá því fleiri tækifæri út frá reyndara sjónarhorni,“ segir Ágústa og brosir. Hún segist sjálf þekkja þetta og lætur sig varða hvaða braut börnin hennar velja. „Maður finnur að maður hefur ákveðna innsýn í áhugasvið barna sinna og getur aðstoðað þau.“

Þessi líkamsræktaráhugi Ágústu vatt heldur betur upp á sig en á þessum tíma var eróbikk einna vinsælast og lítið um lyftingasali á Íslandi. Að námi loknu opnaði hún sína eigin stöð með Jónínu Benediktsdóttur íþróttafræðingi árið 1986. „Ég geri mér alveg grein fyrir því að ég var heppin með hvernig hlutirnir æxluðust og að ég hafi stokkið á þetta tækifæri sem bauðst. Jónína kenndi mér mikið á þessum árum og þegar hún fór út úr fyrirtækinu hafði ég öðlast sjálfstraust til að taka sjálf við rekstrinum,“ segir Ágústa. Í kjölfarið var Ágústa með líkamsræktarþætti á RÚV. Hún var þá tiltölulega nýútskrifuð frá Bandaríkjunum og kom með nýjustu æfingar þaðan en þá var eróbikk það vinsælasta. „Þá var mjög mikið í tísku að vera með mikil hljóð eins og „Vúhú!“ og köll í æfingunum sem þótti mjög byltingarkennt hér og vakti mikla athygli,“ segir Ágústa og hlær að minningum þar sem legghlífar og neonlitir réðu ríkjum í leikfimisalnum.

Tók ekkert lán

Ágústa lærði fljótt að það þýðir ekki annað en að standa vaktina sjálfur sé ætlunin að skara fram úr í eigin rekstri. „Þegar við Jónína stofnuðum Stúdíó Jónínu og Ágústu áttum við engan pening. Við fengum bara hrátt húsnæði sem við innréttuðum sjálfar með góðri hjálp vina og vandamanna. Við tókum ekkert lán, fengum bara að taka efni út í reikning hjá Húsasmiðjunni með loforði um að borga um leið og eitthvað kæmi inn í kassann. Stúdíóið varð mjög fljótt vinsælt og við fórum fljótlega að bæta við okkur kennurum.“  Þegar Jónína flutti til Svíþjóðar og fór út úr fyrirtækinu og þáverandi eiginmaður Ágústu, Hrafn Franklín, kom inn á móti breyttist nafnið á fyrirtækinu í Stúdíó Ágústu og Hrafns. Velgengnin hélt áfram enda hræddist Ágústa ekki mikla vinnu á meðan brennandi áhuginn dró hana áfram. Hún tók upp mörg hundruð líkamsræktarþætti á þessum árum og skrifaði matreiðslubækur.

„1998 sameinuðumst við Mætti og stofnuðum Hreyfingu. Þá fór ég að vinna með Grími Sæmundsen. Okkar veikleiki var tækjasalurinn og ég hafði mikinn áhuga á að fara með mitt fyrirtæki upp á næsta stig og auka við tækjabúnað og komast í betra húsnæði.“ Ágústa er því rétt liðlega þrítug þegar hún er komin í þá stöðu að reka eina stærstu líkamsræktarstöð landsins. Í dag starfar hún enn sem framkvæmdastjóri Hreyfing-ar sem hefur um 100 manns á launaskrá og 6.000 viðskiptavini. Aðspurð hvort það sé meira krefjandi að vera mestmegnis með konur í vinnu – samanber gömlu tugguna um að konur séu konum verstar – svarar Ágústa að svo sé alls ekki. „Ég er mjög lítið upptekin af kvennatali. Mér finnst skipta mestu máli að vera með réttu einstaklingana og hæfasta fólkið á hverjum stað, óháð kyni. Mannauður-inn er fólginn í því að finna rétta manneskju í starfið, hvort sem það eru konur eða karlar, þó það sé alltaf best að hafa blöndu. En ég hef al-mennt verið með lánsöm, með framúrskarandi samstarfsfólk mér við hlið.“

Úthald og agi

Konur eru meira áberandi á líkamsræktarstöðvum, bæði sem starfsfólk og gestir. „Yfirleitt eru það frekar konur sem stunda líkamsræktarstöðvar. Þær eru kannski samviskusamari að drífa sig af stað. Það er þó ekki mikill munur. Hjá okkur í Hreyfingu eru þetta um 58% konur.“ Ágústa segir þjóðina vera duglega að kaupa sér kort í líkamsrækt en þó vanti aðeins upp á mætinguna. „Ef við skoðum Norðurlöndin, eins og til dæmis Svíþjóð, þá eru færri sem eiga kort í líkamsræktarstöðvum en fólk þar er í betra líkamlegu ásigkomulagi og offituvandinn þar er mun minni. Við á Íslandi getum verið svolítið ýkt og agalaus. Okkur vantar gjarnan jafnvægi og úthald til þess að að æfa að staðaldri, þó það hafi sem betur fer breyst mikið til hins betra á síðustu áratugum og hópurinn fer stækkandi sem hefur gert þjálfun að sínum lífsstíl. Við erum það sem við erum, þessi tryllta orka í íslensku þjóðinni er skemmtileg og mikill kostur en við þurfum að ná að aga okkur betur þegar það kemur að heilsu.“Hreyfing hefur fundið vel fyrir kórónaveirufaraldrinum eins og flest fyrirtæki en allar líkamsræktarstöðvar voru lokaðar í rúma tvo mánuði og erfitt getur reynst að virða tveggja metra regluna í hóp-tímum, sem dæmi. „Ég hugsaði í byrjun árs að þetta ár yrði stórkostlegt ár og líklega okkar besta ár i sögu fyrirtækisins. En það fór öðruvísi. Við náðum þó að nýta tímann vel á lokunartímabilinu og helltum okkur í miklar endurbætur á aðstöðunni, fjárfestum í nýjum tækjum og bættum ýmsan aðbúnað. Rekstraráætlun árs-ins fór auðvitað út um glugg-ann strax í mars. Fyrirtækið stendur þó styrkum fótum en auðvitað þarf alltaf að halda þétt á málum til að halda sjó.“

Fyrsta stefnumótið og Liverpool

Ágústa og eiginmaður hennar, Guðlaugur Þór Þórðarson utanríkisráðherra, kynntust í gegnum pólitík þegar Ágústa gaf kost á sér í prófkjöri Sjálf-stæðisflokksins árið 1997. Þau fóru þó ekki að vera saman fyrr en síðar. Guðlaugur hafði þá verið fastakúnni í stöðinni hjá Ágústu lengi. „Á fyrsta stefnumótinu okkar bauð hann mér í mat. Þessi elska lagði í að elda ungverska gúllassúpu sem mér þótti ekki neitt sér-staklega góð en það hafði nú ekki stærri afleiðingar en raun ber vitni. Hann var ekki mikill kokkur á þessum tíma en það hefur nú heldur betur breyst og nú eldar hann dýrindis mat oft í viku.“

Ágústa átti tvö börn á táningsaldri þegar hún kynntist Guðlaugi og saman eiga þau 18 ára tvíbura og eitt barnabarn svo það er oft líf og fjör á heimilinu og því þörf á góðri eldamennsku.Matreiðsla er eitt af sameig-inlegum áhugamálum Ágústu og Guðlaugs en þau eru einn-ig skíðafólk og eiga auk þess skógræktarjörð sem þau sinna saman. Eiginmaður Ágústu er annálaður Liverpoolmaður en sjálf segist Ágústa hafa tak-markaðan áhuga á fótbolta. „Ég hef með árunum linast í andstöðu minni við fótboltann. Það hefur ekkert upp á sig að vera að pirrast út í þennan brennandi áhuga hans á Liverpool,“ segir Ágústa og kemur jafnvel fyrir að hún horfi á einn og einn leik með sínum heittelskaða.

Pólitískt þras tekur á

Guðlaugur Þór hefur sætt gagnrýni í starfi sínu líkt og flestir ráðherrar. Fyrir ári bárust Guðlaugi morðhótanir í tengslum við þriðja orkupakk-ann sem var þá til umræðu á þingi. Aðspurð hvort hún hafi aldrei fengið nóg af áreitinu sem fylgir ráðherrastarfinu og hvatt eiginmann sinn til að finna sér annað starf svarar hún: „Jú, ég hef ekki tölu á því hvað ég hef oft sagt það við hann en þetta er það sem hann brennur fyrir og ég tek það ekki af honum. Ég hef ekki eins mikið úthald og umburðarlyndi fyrir þessu argaþrasi sem fylgir pólitíkinni. Maður lærir bara að reyna að láta þetta ekki trufla sig og myndar auðvitað skráp fyrir því, en það er gott að það séu til öflugir einstaklingar sem nenna að starfa í stjórnmálum.

Umtalið og áreitið sem fylgir starfinu er alltaf að verða erfiðara og erfiðara, sérstaklega eftir að samfélagsmiðlarnir komu. Það er allt komið með það sama á samfélagsmiðla og þaðan í fjölmiðla. Það er beinn aðgangur að öllum.“ Í þessu samhengi berst til tals bréf sem Ágústa sendi fyrir hönd Samtaka líkamsræktarstöðva til sóttvarnalæknis þar sem hún óskaði eftir fundi þegar ljóst var að sundlaugar fengju að opna á ný í vor en ekki líkamsræktar­stöðvar. Var Ágústa gagnrýnd fyrir að senda bréfið þar sem hún væri gift ráðherra en af­rit af bréfinu var sent á ríkis­stjórnina. „Þetta er í fyrsta skipti sem mitt nafn er dregið inn í póli­tískt þras. Í rauninni er þetta mál svo kjánalegt. Ég ásamt 12 öðrum forsvarsmönnum líkamsræktarstöðva óska eftir þessum fundi með Þórólfi til að átta okkur á hverju við eigum von á varðandi opnanir á líkamsræktarstöðvunum. Einn úr hópnum bendir á að hann hafi fengið ábendingu frá ráðherra um að senda af­rit á ríkisstjórnina.“ Í kjölfarið birti Björn Ingi Hrafnsson blaðamaður brot úr bók sem hann er að skrifa í tengslum við COVID­19 far­aldurinn hérlendis, þar sem ýjað er að því að ónefndur ráð­herra í ríkisstjórn hafi vænt Ágústu um dómgreindarbrest fyrir að senda bréfið. „Þetta var opinbert bréf. Þarna var ekki verið að beita neinum þrýstingi heldur aðeins óska eftir fundi, sem við svo feng­um. Ef einhver annar en ég hefði sent bréfið þá hefði þetta ekki verið neitt mál. Mér fannst leiðinlegt að þurfa að hlusta á það að ein­hver af kollegum mannsins míns hefði haft þau orð um mig að ég hefði sýnt dóm­greindarskort. Ég hef rekið líkamsræktarstöð í 37 ár. Sá kafli í mínu lífi spannar mun lengri tíma en hjónaband mitt við Guðlaug Þór. Ég tala nú ekki um að vera ráðherrafrú, það eru bara einhver örfá ár. Að ýja að því að ég sé að nýta mér aðstöðu mína er bara galið.“ Ágústa segist vel fær um að reka sitt fyrirtæki án aðkomu eiginmannsins enda hafi hún gert það frá því að hún var rétt rúmlega tvítug.

Sofnaði á verðinum

Hnýtt hefur verið í tengsl Ágústu og Guðlaugs við Bláa lónið í gegnum tíðina en Ágústa á 3% hlut í Bláa lóninu. Grímur Sæmundsen, forstjóri Bláa lónsins, er einnig einn af aðaleigendum Hreyfingar. Að­spurð hvernig hún takist á við það þegar hennar persónulegu fjármál séu til umfjöllunar í fjölmiðlum segist hún stolt af því sem hún hefur byggt upp. „Ég byrjaði á algerum núllpunkti og hef byggt mitt fyrirtæki upp frá núlli. Ég er stolt og hreykin af því. Ég skammast mín ekki fyrir það sem ég á. Þetta er botnlaus vinna og ég hef aldrei fengið neitt upp í hendurnar,“ segir Ágústa. Hún segir það að standa við orð sín og að vera sjálf á staðnum vega þungt í velgengni sinni.„Þú byggir ekkert upp til langs tíma nema að hafa mikinn áhuga og vera tilbúin í að eyða í það miklum tíma. Ég eignaðist fjögur börn og hnoðaðist alltaf í vinnu með­fram því. Ég hef aldrei tekið mér almennilegt fæðingar­orlof.“

Hún segir velgengnina meðal annars stafa af því að áhugi á því sem hún var að gera hafi ýtt henni út í rekstur. „Það kemur manni ótrúlega langt í byrjun. Svo lærir maður ótrúlega fljótt af mistökunum. Ég var nánast búin að keyra fyrirtækið í gjaldþrot snemma á ferlinum. Ég var orðin kærulaus og var upptekin við að skemmta mér. Ég var kornung, búin að reka fyrirtækið í tvö eða þrjú ár, peningarnir rúlluðu inn og ég bara sofnaði á verðinum. Ég áttaði mig svo á því reikning­arnir höfðu safnast upp og ég varð að bregðast hratt við og læra mína lexíu. Það þarf alltaf að vera á tánum, vera á staðnum og halda utan um hlutina. Í grunninn hef ég alltaf farið vel með peninga og er var­kár í viðskiptum, en lykillinn að öllu er áhugi á því sem þú ert að gera. Það smitar út frá sér. Mér finnst alltaf gaman að mæta í vinnuna og ég hef aldrei gengið í gegnum tímabil þar sem ég nenni þessu ekki lengur.“

Ekki þræla sér út alls staðar

Aðspurð um andlega heilsu og líðan sína segist Ágústa ekki vera mikið tilfinninga­búnt þótt hún sé vissulega ekki tilfinningalaus. „Ég hef mikið jafnaðargeð og reyni að vera jákvæð. Það er eitthvað jákvætt við allt. Núna hefur aukinn tími með fjölskyldunni verið það jákvæða í þessu þjóðfélagsástandi.“ Hún segist vissulega vilja hafa áskoranir í lífi sínu en þær séu af öðrum toga en áður og það sé enginn listi með tindum til að toppa á hennar borði. „Það að finna jafnvægi í einkalífi og vinnu er full­nægjandi fyrir mig.“ Hún seg­ist ekki hafa neina þörf fyrir það að hlaupa maraþon eða klífa hæstu fjöllin. Hennar áskoranir og sigrar liggi ann­ars staðar. „Ég hef til dæmis ekki áhuga á að opna stöðvar úti um allan bæ. Þá ertu búin að missa stjórnina á litlu hlutunum. Ég hef viljað vera innan um viðskiptavinina og sjá sömu andlitin í áratugi og fylgjast með fólki ná árangri frekar en að vera að leita að nýju húsnæði og innrétta. Ég hef haldið fast í gleðina í því sem ég er að gera og gæti þess að stilla mig af. Ég næ að forgangsraða og láta frá mér verkefni. Þetta snýst um að finna gleðina í hlutunum og þræla sér ekki út alls stað­ar. Virkja heimilisfólkið og starfsfólkið svo maður sé ekki einn að atast í öllu.“

Heilsurækt forvörn í faraldri

Ágústa segir að heilsan sé aldrei mikilvægari en á tímum sem þessum og nú þurfi allir að horfa í eigin barm. „Mér finnst vanta inn í umræðuna um COVID­19 að partur af lausninni er heilsu­ræktin. Það sem við höfum lært er að fólk með undirliggj­andi sjúkdóma, lífsstílssjúk­dóma eins og sykursýki tvö, háþrýsting, offitu og annað slíkt, á erfiðara með að glíma við COVID­19 sjúkdóminn. Vissulega viljum við forð­ast smit en megum ekki loka okkur af, það þarf að sinna heilsunni, hún má aldrei sitja á hakanum. Það þarf að hugsa heilsurækt sem forvörn.“ Ágústa á ekki í vandræðum með að segja hlutina eins og þeir eru. „Við megum ekki gleyma stóru myndinni í for­vörnum, við þurfum að byggja upp mótstöðu líkamans. Hver og einn þarf að hugsa fyrir sig, hvernig líður mér með mig? Hvernig er orkan mín og heilsan? Þarf ég að gera eitthvað í mínum málum? Það er ótal margt sem fólk getur gert. Ég er ekki að tala um út­lit heldur heilbrigði.“

Ágústa bendir á að þótt heil­brigði snúist alls ekki um kíló sé það oft leiðin til að fá fólk til að takast á við heilsubresti sína. „Frá því að ég byrjaði í þessum bransa hefur það ver­ið segin saga að ef Hreyfing auglýsir námskeið með texta á borð við „Viltu missa 10 kíló?“ þá stoppar ekki síminn, en ef það er orðað án kílóa, til dæm­is „Viltu byggja upp heilsuna og auka hreysti?“ þá hringja kannski fimm eða tíu í stað tvö hundruð. Ef við tölum um að grennast í auglýsingum þá kemur fólk þó og bætir heils­una í leiðinni. Ég er fyrsta manneskjan sem er til í að breyta þessu í hugum fólks en þessi „diet“ iðnaður á heimsvísu veltir skrilljónum og það virðast margir tilbúnir til að fara stystu leiðina til að líta vel út. Hvatinn til að byrja í ræktinni tengist því gjarnan að vilja missa kíló, það ætti auðvitað alls ekki að vera þannig. Það að tala um að styrkja hjarta­ og æðakerfið sitt ætti að duga. Það er heilsan sem skiptir máli, ekki að allir séu settir í sama form,“ segir Ágústa og segist bjartsýn á að lands­menn taki nú til óspilltra málanna við að efla sínar eigin varnir með því að setja heilsuna í fyrsta sæti.