Ég hitti á dögunum Hallgrím Pétursson prest og sálmaskáld á rölti á Skólavörðuholtinu. Við Hallgrímur kynntumst lítillega í Kaupmannahöfn árið 1636 þegar hann kenndi kristinfræði Íslendingum sem höfðu dvalist lengi í Múslímalöndum.

Hallgrímur var með nýja ljóðabók, Píslarslóð frelsarans, sem hann barðist við að koma á framfæri í jólabókaflóðinu. „Hvernig gengur?“ sagði ég. „Ekki neitt,“ svaraði skáldið dauflega. „Miðaldra karlkyns prestar eru bara alls ekki í tísku þessa stundina. Egill Helgason segist ætla að taka við mig viðtal í Kiljunni eftir jól uppi í turni Hallgrímskirkju. Hann sagði reyndar að enginn hefði áhuga á hefðbundnum kveðskap og ráðlagði mér að skrifa glæpasögu um morðóðan guðfræðing á Hvalfjarðarströnd. Það selur! Svo talaði ég við Gísla Martein til að komast í þáttinn til hans til að auglýsa bókina. Hann sagðist vera með lista yfir 25 skemmtilegasta og svalasta fólkið í landinu sem kæmi reglulega til sín í spjall á föstudögum. Miðaldra hagmæltur sveitaprestur væri ekki á þeim lista. No way! Ég kem alls staðar að lokuðum dyrum af því að ég er of gamall og ekki nógu smart.“

„En hvað með kirkjuna,“ sagði ég. „Geturðu ekki auglýst bókina í messum eða með hjálp annarra presta?“ Hallgrímur stundi, „nei, þau segja að ég sé alltof gamaldags og passi engan veginn inn í nýja ímynd kirkjunnar. Þetta gengi mikið betur ef ég væri ung kona. Kirkjan er orðin svo frjálslynd að þessi gamla píslarsaga frelsarans er bæði úrelt og hallærisleg. Biskup spurði hvort ég gæti ekki ort um gleði og blómaskrúð sem næði betur til lesenda í nútímasamfélagi. Söngmálastjóri þjóðkirkjunnar sagði að ég yrði að yrkja texta sem allir skildu. Hann ráðlagði mér að hafa einhvern Bubba Morthens þjóðskáld að fyrirmynd. Nei, kirkjan vill ekkert hafa með mig að gera lengur.“

Hann hélt leiðar sinnar hokinn af mótlæti með brúna leðurtösku undir hendinni fulla af óseldum bókum. Ég heyrði hann tauta fyrir munni sér þessar hendingar úr Passíusálmunum:

Hræsnarar þeir, sem hrekki og synd
hylja, þó undir frómleiks mynd,
líkjast þessum er lausnarann
lömdu blindandi og spjöðu hann.

Svo hvarf hann mér sýnum inn í snjómugguna.