Gamall vinur minn í blaðamannastétt sá einu sinni um stjörnuspá dagblaðs í forföllum. Hann var fljótur að tileinka sér almennt og loðið orðalag sem þýddi að viðkomandi spá gat þýtt hvað sem var. Um áramót eru dregnar fram spávölvur fjölmiðla sem segja fyrir um komandi ár á ákaflega óljósan hátt. Slíka spá má eiginlega túlka að vild.

Einu mennirnir sem þora að spá með einhverri vissu eru jarðfræðingar. Frá fyrsta gosóróanum á Reykjanesi hefur jarðfræðingastéttin vaxið til mikilla áhrifa. Nú kallast allir starfsmenn veðurstofu náttúruvársérfræðingar sem segja hugsanlegar váfréttir.

Mikil samkeppni er ríkjandi þar sem mestu skiptir að vekja athygli og skapa sér sérstöðu. Fréttamenn vilja helst tala við jarðfræðinginn sem segir fyrir um óstöðvandi gos í námunda við byggð, glóandi eldhraun á leið yfir Reykjanesbrautina og hugsanlegt gos í Bláa lóninu þar sem hundruð túrista svamla í sjóðandi heitu hrauni. Þeir sem spá fyrir um gos í Hafnarfirði í sprungum undir Vallahverfinu fá sérstakan bónus.

Þetta er allt saman hluti af hamfarablæti fjölmiðla þar sem blaðamenn eru sífellt á höttunum eftir stórslysafréttum. Reynt er að finna jarðfræðinginn sem málar dekkstu myndina af ástandinu þar sem mannvirki hverfa ofan í hraunmassann eins og legókubbar. Þeir spáglöðustu spá fyrir um eldgos um allt land nema á Vestfjörðum með tilheyrandi „skemmdum á innviðum.“

Jarðfræðingar eru alltaf tilbúnir að fara í viðtal og viðra hugmyndir sínar um næstu vátíðindi. Tímasetningarnar eru reyndar oft á reiki. Enginn veit hvort stóra gosið kemur eftir viku eða eina öld en það skiptir engu máli í heimi jarðfræðinga. Í jarðsögunni er tíminn nefnilega afstæður eins og í þjóðsöngnum. Keppnin heldur því áfram milli þessara athyglissjúku jarðfræðinga þar sem sá vinnur sem getur lýst mestu mögulegum hamförum á næstu þúsund árum.