Lífslíkur Íslendinga eru með þeim bestu í heiminum og fjöldi landsmanna nær háum aldri. Á hverju ári eiga nokkur gamalmenni 100 ára afmæli og rata í sjónvarpsfréttir. Það er einkennandi fyrir ríkjandi afstöðu til gamals fólks að fréttamenn tala við þessa einstaklinga eins og börn með þroskaröskun. Spurt er hverju viðkomandi þakki þennan háa aldur og svörin eru venjulega á einn veg. Flestir segjast ekki hafa hugmynd um það sem er auðvitað rétt svar. Langlífi liggur nefnilega í genunum. Fréttamaðurinn spyr þá hvort ekki sé gaman á viðkomandi hjúkrunarheimili meðan myndatökumaður myndar fætur og hendur vistmanna. Andlit mega ekki sjást af persónuverndarsjónarmiðum. Skemmtilegast er þó fyrir fréttamanninn ef afmælisbarnið vill syngja eða dansa. Hann horfir á gamalmennin kætast með kærleiksríkt glott á vör. Boðskapur fréttarinnar er: Það er gaman að verða mjög gamall þótt enginn vilji það í raun.

Egill afi minn Skallagrímsson náði háum aldri en var ósáttur við ellina. Hann varð heyrnarlaus, haltur og náttúrulaus og lagður í einelti af griðkonum eða starfsfólki á Elliheimilinu að Mosfelli þar sem hann dvaldi. Glaðbeittur fréttamaður hefði ekki fengið Egil til að þakka reglusömu líferni aldur sinn. Hann hefði ekki heldur hrósað aðbúnaðinum að Mosfelli. Ekki hefði hann viljað dansa fyrir fréttamanninn heldur reynt að berja hann eða bíta á barkann. Hætt er við að það hefði mistekist og Egill endað uppi sem hlægilegur, vanmegna gamall maður. Þannig hefði tekist að troða honum inn í staðalímyndina. Niðurstaða fréttamannsins hefði verið að enginn ætti að sækjast eftir því að verða 100 ára og eldri.