Svona hefst færsla Lars Løkke Rasmussen, fyrrum forsætisráðherra Danmerkur á Facebook en hún hefur vakið mikla athygli. Í henni fjallar hann um innrás Rússa í Úkraínu og ekki síst Vladímír Pútín, Rússlandsforseta, og þær breytingar sem Rasmussen telur að hafi orðið á honum á nokkrum árum.
Hann segir að allir hafi verið glaðir í St. Pétursborg fyrir 12 árum og þetta hafi opnað fyrir opinbera heimsókn Pútín til Danmerkur ári síðar.
„Það er augnablik síðan. En þá voru tímarnir aðrir. Vonin lifði. Efnahagsleg uppsveifla í Rússlandi sem sóttist eftir alþjóðlegum samskiptum, fjárfestingum, viðskiptum. En þetta fór illa. Það eru margvíslegar landfræðilegar og pólitískar ástæður fyrir því en það má ekki taka mannlega þáttinn út úr jöfnunni,“ segir Rasmussen.
„Sá Pútín sem ég hitti í St. Pétursborg og á Færgekroen er allt annar en þessi ofsóknarbrjálaði og árásargjarni harðstjóri sem trónir við endann á allt of stóru borði þar sem skíthræddir ráðgjafar þora ekki að andmæla honum,“ bætir hann síðan við.
Hann segist síðan hafa verið í Tívolí í Kaupmannahöfn með Pútín 2011 sem hafi verið hress og kátur og hafi grínast með að hann hafi notið helgarferðanna til Kaupmannahafnar og í Tívolí þegar hann var ungur KGB-foringi í Austur-Þýskalandi. „Þegar ég hitti hann síðast, í nóvember 2018 þegar 100 ár voru frá lokum fyrri heimsstyrjaldarinnar, var hann gjörbreyttur, lokaður og óaðgengilegur,“ segir Rasmussen.
„„Þegar kjörnir leiðtogar byrja að byggja hallir fyrir sjálfa sig, þá er allt farið til fjandans,“ sagði Angela Merkel eitt sinn við mig. Þetta hefur Pútín, eins og Erdogan Tyrklandsforseti, gert. Báðir hafa gert stjórnarskrárbreytingar sem tryggja þeim pólitískt líf langt fram yfir það sem telst lýðræðislegt. Þetta hefur áhrif á fólk. Einrátt. Sjálfsánægt. Völd. Og þessi lævísa hræðsla við að missa allt: Ofsóknarbrjálæði,“ skrifar Rasmussen.
„Ég er ekki sálfræðingur. Maður á ekki að ofmeta vægi einstaklingsins en maður má heldur ekki vanmeta það. Þetta hefur stigið honum til höfuðs. Hann setur sjálfan sig ofar öllu, mannréttindum, þjóðarrétti, velferð eigin landsmanna. Þetta er verk brjálæðings. Þess vegna þarf að losna við hann. Hann er einfaldlega hættulegur maður,“ segir Rasmussen einnig.
