Athafna- og fjölmiðlakonan, rithöfundurinn og granóladrottningin, Tobba Marinósdóttir, kom á dögunum heim eftir lærdómsríka ferð þar sem hún gekk hundrað kílómetra frá Frakklandi til Spánar.
Tobba er gestur vikunnar í Fókus, spjallþætti DV, í umsjón Guðrúnar Óskar Guðjónsdóttur.
Fyrir rúmlega viku síðan var athafnakonan stödd einhvers staðar á milli Frakklands og Spánar. „Við löbbuðum frá Pyrenees fjöllunum í Frakklandi yfir til Spánar. Þetta voru fjórir göngudagar, hundrað kílómetrar samtals,“ segir hún.
Jakobsstígurinn er 800 kílómetrar í heildina og langar Tobbu að halda áfram með gönguna þegar tækifæri gefst.
Margrét Jónsdóttir Njarðvík, rektor Háskólans á Bifröst og eigandi ferðaskrifstofunnar Mundo, fór með hópnum og leiddi þær í gegnum upplifunina.
„Svo byrjuðum við fyrsta daginn að labba, fjórtán ólíkar konur sem þekktust mismikið. Allar hressar konur sem vilja ganga hratt og tala mikið,“ segir hún og lýsir fyrstu áskoruninni.
„Í anda pílagríma á maður að fara aðeins inn á við [í göngunni] og hugsa út í sín mál. Margrét […] sagði við okkur: „Góðu konur. Við leggjum alltaf af stað klukkan hálf níu og fyrsta klukkutímann göngum við í þögn.““
Tobba viðurkennir að þetta hafi vissulega verið áskorun en segir að konurnar hafi fengið verkefni alla morgna. Fyrsta morguninn áttu þær að hugsa um þakklæti. Hún hélt að það yrði ekkert mál en þegar hún var búin að hugsa um allt sem hún var þakklát fyrir og kíkti á klukkuna, sá hún að það voru 55 mínútur eftir.
„Þá þarf maður að fara aðeins dýpra. Þá kemur alvöru vinnan,“ segir Tobba.
Tobba tileinkaði sér núvitund í göngunni.
„Ég þurfti að vanda mig mikið að fara ekki bara að hlaupa og vera ekki bara: „Ómægod, ég er komin í hvíldarpúls.“ Mjög ólíkt mér en ég hlustaði ekki á hljóðbók eða tónlist. Tók ekkert upp símann, þetta fjarlægðist einhvern veginn og var ekki valmöguleiki. Ég tók kannski myndir en engin af okkur eiginlega hlustaði á neitt. Þú ert að horfa á einhverja ótrúlega sveppi sem þú hefur aldrei séð og snigla og hlusta á brjálaðan fuglasöng og mæta alls konar fólki. Þetta var stórkostlegt, ég get ekki beðið eftir að klára gönguna,“ segir hún.
Konurnar voru hvattar til að skilja eitthvað eftir á Jakobsveginum. Tobba ákvað að skilja eftir skömm og sektarkennd.
„Af því að ég var alltaf með samviskubit yfir öllu. Samviskubit yfir að sinna börnunum ekki nóg, og ef ég sinnti þeim þá var ég með samviskubit yfir að vera ekki að sinna einhverju öðru. Svo var ég með samviskubit yfir að vera með samviskubit. Þetta var allt komið í einhvern keng. Maðurinn var alltaf að segja við mig að samviskubit væri ekki eðlilegt ástand,“ segir hún.
Tobba segir að þáttur af hlaðvarpinu Kvíðakastið um skömm hafi hjálpað henni.
„Ég fór mikið að hugsa um margt sem ég hef gert sem ég er ekki ánægð með, eins og hvernig ég hef komið fram við einhvern. Það er oft drifið af skömm. Ég er kannski tilætlunarsöm við einhvern í fjölskyldunni og það tengist því að ég vil svo mikið að mér gangi vel eða viðkomandi gangi vel. Þetta er allt til að koma í veg fyrir að eitthvað skammarlegt gerist. Þannig ég ákvað að skilja eftir skömm og sektarkennd eftir á Jakobsveginum.“
Í þættinum opnar Tobba sig einnig um ADHD-greininguna, endalok Granólabarsins og margt annað. Horfðu á hann hér að ofan.
