Í æsku þekkti maður andlit skálda og reyndar ásjónu fossa líka. Þetta var ekki vegna þess að kynslóð mín væri betur gerð en aðrar kynslóðir, heldur höfðum við aðgang að spili sem kallaðist Electro eða Fjölfræðispilið á íslensku. Mér fannst þetta bráðskemmtilegt spil.

Þetta var kassi með tveimur snúrum. Honum fylgdu spjöld með götum, öðru megin voru myndir, hinum megin voru nöfn. Listin var að setja rafskautin fremst á snúrunni þannig að mynd og nafn pössuðu saman. Við rétt svar kviknaði ljós.

Spilið mun vera alþjóðlegt og er víst ennþá framleitt. En íslenska útgáfan sem kom út þegar ég var barn var sérlega þjóðleg..

Þarna getum við séð skýringu á því hví ég varð svo glöggur að þekkja skáldin. Á myndinni hér að ofan má bera kennsl á Þorstein Erlingsson, Stephan G. Stephansson, Stefán frá Hvítadal, Jónas Hallgrímsson, Bólu-Hjálmar, Sveinbjörn Egilsson og Matthías Jochumsson, svo nokkrir séu nefndir.

Þarna er aðeins ein kona, það er Ólöf frá Hlöðum, ekki Hulda sem oftar var höfð með í hópi karlanna (við fjölluðum um Huldu í síðustu Kilju).

Spjöldin voru fleiri, líklega voru myndir af jurtum á einu þeirra en fossarnir eru eftirminnilegri – sjö ára gamall var ég mjög sleipur í fossum.

Ég segi eins og er, enn þekki ég andlit lítt þekktra höfunda eins og Sigurðar Péturssonar og Þorgils gjallanda vegna iðkunar Fjölfræðispilsins. En það hafði reyndar galla. Börnin lærðu inn á spilið, föttuðu hvaða reitir pössuðu saman og þá varð þetta býsna fyrirsjáanlegt. Maður getur skilið að tölvuleikir hafi sigrað á endanum.

Ég get þess svo að myndin hér að ofan er komin frá Eiríki Rögnvaldssyni prófessor. Hann var líka unnandi Fjölfræðispilsins, tjáði mér að hann hefði óskað þess að fá það í jólagjöf jólin 1966.