Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, var spurð að því í Kastljósi RÚV í kvöld hvers vegna Efling sliti sig frá Lífskjarasamningnum í kjarabaráttu fyrir hönd ófaglærðs starfsfólks hjá Reykjavíkurborg en Sólveig Anna hefði komið að gerð þess samnings sjálfs. „Af hverju samþykktirðu þann samning ef hann var ekki nógu góður?“ spurði þáttarstjórnandinn.

Sólveig Anna sagði að eftir langa baráttu hefði staðan verið metin svo að þau kæmust ekki lengra að sinni, auk þess hefðu verið blikur á lofti í íslensku efnahagslífi. Hún benti á að meirihluti umbjóðenda sinna í kjaradeilunni við borgina væru ófaglærðar konur sem sinntu mikilvægum grundvallarstörfum í samfélaginu við mikið álag, óboðlegar aðstæður og lág laun, í borg þar sem húsnæðiskostnaður væri gríðarlega mikill. Eftir sína undirbúningsvinnu fyrir kröfugerðina hefði henni orðið ljóst að skýr vilji væri til að taka þetta skref, tónninn hefði verið: „Við getum ekki sætt okkur við áframhaldandi ástand, við verðum að taka þennan slag núna, við hefðum átt að gera það fyrir löngu síðan. Ég get ekki annað en staðið með mínu fólki,“ sagði Sólveig Anna.

Halldór Benjamín Þorbergsson, framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins, sagði að hann og Sólveig væru sammála um markmiðin en ósammála um aðferðirnar. Bæði vildu bæta sem mest kjör hinna lægst launuðu. Það hefði verið gert með Lífskjarasamningnum þar sem lægstu laun hækka um 90 þúsund krónur, tekjuskattur var lækkaður og barnabætur hækkaðar. Halldór segir að ef kröfur Eflingar fyrir hönd starfsmanna í borginni verði að veruleika kippi þær grundvellinum undan Lífskjarasamningnum. Hann sagði að allt sem tengdist Lífskjarasamningnum hefði verið hannað til að koma til móts við kröfur Sólveigar um að lyfta kjörum hinna lægst launuðu.

Sólveig benti á að vegna þess hve mikil vöntun sé á faglærðu fólki í leikskólum borgarinnar hefði borgin sparað stórfé í launakostnað. Ófaglærðir gengju í þessu störf en krafan væri ekki sú að þeir væru á sömu launum og faglærðir þó að launin hækkuðu umfram Lífskjarasamninginn.