Það er ekki alltaf við einstaklinginn að sakast
Flestir þekkja einhvern sem er mætir yfirleitt of seint. Flest getum við líka verið sammála um að þessi ávani er einstaklega leiðinlegur. Þessi týpa af fólki mætir oft of seint í vinnuna, í fjölskylduboð, til tannlæknis eða einfaldlega að sækja barnið á leikskólann eftir að hafa, að sjálfsögðu, mætt með það of seint. Þá má ekki gleyma vinnufélaganum sem getur með engu móti skilað verkefnum af sér á réttum tíma.
Ef þessi lýsing á við þig eða einhvern nákomin þér ættir þú að lesa áfram.
Óstundvíst fólk er alls ekki latt og dónalegt. Þrátt fyrir að auðvelt sé að segja að fólk með þennan leiða ávana sé óskipulagt og skorti samkennd með öðru fólki þá er Það alls ekki svo einfalt.
Harriet Mellote, hegðunarráðgjafi og sálfræðingur í London segir í bókinni Never Be Late Again eða Aldrei aftur seinn að óstundvíst fólk sé yfirleitt meðvitað um þennan slæma ávana og flestum líði illa og skammist sín þegar það mætir of seint. Þrátt fyrir það á þessi hópur fólks í miklum erfiðleikum með að stjórna tíma sínum.
Þá segir hún að fólk sem sé oft seint sé iðulega með félagslega samþykktar afsakanir á hreinu. Það víli sér til dæmis ekki að ljúga um að hafa lent í smávægilegu slysi, óhappi eða veikindum.
Þá kenna óstundvísir því oft um að þeir séu einfaldlega of gáfaðir og hafi of margt á sinni könnu til að geta haldið í við svo borgaralegar skyldur á borð við stundvísi.
Þá segir í viðtali við Harriet á BBC að það að vera óstundvís sé ekki alltaf einstaklingnum sjálfum að kenna. „Það er ekki þér að kenna þó svo að þú sért alltaf og sein/n. Það gæti verið hluti af persónuleikanum þínum.“
Harriett bendir á að óstundvíst fólk eigi það yfirleitt sameiginlegt að vera jákvætt, hafi litla sjálfstjórn, sé haldið kvíða og sæki í áhættu og spennu.
Á sama tíma og óstundvísu fólki er ráðlagt að gera sitt besta til að bæta sig er „fórnarlömbunum“ ráðlagt að setja skýr mörk og standa við þau.
