Á síðustu dögum hef ég sökkt mér niður í ágæta bók Ólínu K. Þorvarðardóttur um galdraöldina. Hún lýsir bæði fólki sem ásakað var um galdra og þeim embættismönnum sem fleygðu því á bálköstinn. Flestir sem brenndir voru höfðu að sögn valdið veikindum sveitunga sinna sem oftast voru konur. Ólína birtir lýsingar á veikindum þessa fólk. Venjulega var um ótrúlegt slen að ræða, þreytu, framtaksleysi og alls konar óljós einkenni eins og svima, flökurleika, verki og þyngsli. Prestsfrúin í Selárdal þjáðist lengi af þessum einkennum og voru nokkrir galdramenn leiddir á bálið vegna hennar. Þrátt fyrir dramatískan dauðdaga þessara manna batnaði frúnni ekki.

Jón Magnússon þumlungur lýsir í píslarsögu sinni afskaplega torskildum veikindum þar sem saman fara andleg og líkamleg einkenni. Hann krafðist þess að menn yrðu brenndir vegna þessa. Smám saman er eins og þessi veikindi hafi horfið úr annálum.

Í nútímalæknisfræði hafa óljós veikindi sem líkjast ásókn galdramanna skotið upp kollinum. Sjúklingar kvarta undan þreytu, sleni og framtaksleysi, yfirliðakennd og brunatilfinningu út um líkamann. Sumir segjast hafa keyrt á vegg. Þessi einkenni hafa fengið margvísleg heiti, ME, Potts, post-kóvíð einkenni, kulnun, Akureyrarveiki eða örmögnun. Eins og áður er meðferðin erfið. Reynd hafa verið þunglyndislyf, örvandi lyf og alls konar hjartalyf en allt kemur fyrir ekki. Sumir læknar hafa freistað þess að lækna þessa sjúklinga með innhellingu á saltvatni. Enginn hefur þó enn þá verið leiddur á bálið vegna þessa.

Ég lá heima í óútskýrðu sleni á dögunum og velti fyrir mér ástæðunni. Eru galdramenn aftur komnir á kreik? Hurfu þessi veikindi úr annálum og frásögnum með galdramönnum sem brenndir voru? Er sami sjúkdómurinn að skjóta upp kollinum eftir 400 ár? Þegar læknavísindin standa á gati er kannski kominn tími á aðrar aðferðir. Nú saknar maður Sigurðar heitins Atlasonar sem stýrði galdrasafninu á Ströndum. Hann kunni öllum öðrum betur að kveða niður drauga og galdramenn.