Í morgun bárust þau tíðindi að verðbólga hefði skroppið svo saman að jafnvel undrun sætir og siglir nú hraðbyri í átt að verðbólgumarkmiði. Nú er því svo komið að verðbólga mælist 3,7 prósent en var 4,3 prósent í síðustu mælingu. Þetta er mikið fagnaðarefni, ekki síst í ljósi þess að við síðustu mælingu hafði heldur sigið á ógæfuhlið.

Varla þarf að lýsa því hversu mikið hagsmunamál það er að ná verðbólgu niður. Á því hangir velferð fólks og fyrirtækja í landinu. Þessi mæling nú sýnir fram á að vaxtaákvörðun peningastefnunefndar Seðlabankans fyrir tæpum tveimur vikum var röng. Vexti átti þá að lækka meira, enda lágu þá þegar fyrir sterkar vísbendingar um kólnun í hagkerfinu. En peningastefnunefnd hefur þráast mjög við að lækka vexti og hefur haldið raunvaxtastigi í landinu háu, jafnvel umfram tilefni. Á því hafa hinir efnaðri hagnast á kostnað hinna.

Enda er ímynd bankans og nefndarinnar sú að nær allir greiningaraðilar á markaði spáðu óbreyttum vöxtum fyrir síðasta vaxtaákvörðunardag.

Nú hefur verðbólga hjaðnað um 0,6 prósentustig og hefur ekki verið lægri í nær 5 ár og það þegar nýákvarðaðir vextir eru 7,25 prósent. Til samanburðar voru stýrivextir í árslok 2020 0,75 prósent!

Lægra vaxtastig í landinu er eitt allra veigamesta áherslumál ríkisstjórnarinnar sem nú situr. Og þegar verðbólga fírast rækilega niður eins og reyndin er samkvæmt mælingunni, þá ætlar peningastefnunefnd næst að ákvarða vexti bankans á fundi 4. febrúar á næsta ári. Þangað til eru 69 dagar.

Það hefur lengi vakið nokkra furðu að Seðlabankinn og peningastefnunefnd í einu minnsta hagkerfi heims, skuli ríghalda í fyrirkomulag fyrir fram tilkynntra vaxtaákvörðunardaga með löngum hléum. Það er skiljanlegt í stórum efnahagskerfum Bandaríkja, Asíu og ESB að vaxtabreytingar séu seigfljótandi.

En í vökru og viðkvæmu örefnahagsumhverfi Íslands hlýtur það að vera áleitin spurning hvers vegna gera þarf nær 70 daga hlé á vaxtaákvörðunum og hvers vegna ekki megi skjóta inn vaxtaákvörðunardegi þegar tíðindi sem þessi hafa orðið.