Christine Dawood hefur nú í fyrsta sinn opnað sig um harmleikinn í tengslum við Titan kaftækið. Kaftækið var á leið að braki skipsins fræga Titanic þegar það féll saman. Fimm farþegar voru um borð sem létu allir lífið. Meðal farþeganna voru feðgarnir Shahzada og Suleman Dawood, en sá síðarnefndi var aðeins 19 ára gamall. Christine ræðir um harmleikinn við The Guardian þar sem hún segir að hún hafi ekki fengið líkamsleifar feðganna til baka fyrr en níu mánuðum eftir slysið.
„Þegar ég segi lík þá meina ég leðjuna sem var eftir. Líkin komu til baka í tveimur litlum kössum sem minntu á skókassa.“
Leðjan sem var eftir af feðgunum náðist af hafsbotni. Greina þurfti erfðaefni í leðjunni til að aðgreina feðgana hvorn frá öðrum sem og frá öðrum farþegum kaftækisins.
„Það var ekki mikið sem þeir gátu fundið,“ sagði Christine en það sem hún fékk til baka var það litla sem var hægt að aðgreina. Eftir stendur það sem hún kallar klessu af farþegum þar sem erfðaefni hefur blandast saman.
„Þeir spurðu hvort ég vildi fá eitthvað af því líka, en ég sagði nei, bara það sem þið vitið að er Suleman og Shazada.“
Christine segist ekki kæra sig um að vera þekkt sem konan sem missti mann sinn og son í Titan-kafbátnum, en hún segist þó skilja áhuga fjölmiðla á málinu, einkum þar sem sonur hennar var svo ungur. Christine segist reyna hvað hún getur að burðast ekki með sektarkennd en upphaflega ætluðu hjónin í köfunarferðina saman.
„Suleman langaði að fara og ég gaf honum glöð eftir sætið mitt. Ég samgladdist því að hann fengi að skapa minningar með föður sínum. Þessu get ég ekki breytt,“ segir Christine sem vill ekki festast í því að vera vitur eftir á. Hún vissi ekki hvernig ferðin fór og það þýði ekki að velta sér upp úr því hvernig fór. Christine ákvað samt að fara með feðgunum að köfunarsvæðinu. Hún horfði á þá þegar þeir fóru inn í kaftækið og horfði á eftir þeim þegar þeir hurfu undir yfirborð sjávar.
Hún hafði engar áhyggjur á þeim tíma. Hún fann fyrir sjóveiki og var að leita sér að meðali í matsalnum á skipinu. Þá kom fyrsta áfallið. Samband við kaftækið hafði rofnað. Starfsmenn fyrirtækisins OceanGate virtust þó ekki vera áhyggjufullir svo Christine andaði léttar. Kaftækið átti að skila sér aftur fjórum tímum síðar. Rúmlega sjö tímar liðu en ekkert bólaði á Titan. Þá var boðað til fundar um borð í skipinu og tilkynnt að kaftækisins væri saknað.
„Ég sannfærði sjálfa mig um að þeir væru bara fastir, en ég var áhyggjufull. Suleman er ekki, eða sko, báðir mínir menn eru ekki góðir í myrkri og ég vissi að það væri öðruvísi myrkur sem ríkir þarna niðri. Ekkert. Þú getur bókstaflega ekkert séð.“
Telur Christine að flestir um borð hafi verið í afneitun. Enginn vildi horfast í augu við sannleikann. Titan hafði farist. Christine segist í dag fegin að þetta hafi tekið fljótt af. Talið er að kaftækið hafi fallið saman af miklum krafti og að allir um borð hafi látið lífið samstundis.
„Ég vissi að Shahzada og Suleman vissu ekki einu sinni hvað var að gerast. Eina stundina voru þeir þarna en þá næstu ekki. Að vita að þeir þjáðust hefur verið mér mikilvægt. Þeir eru farnir, en hvernig þeir fóru gerir þetta einhvern veginn auðveldara.“
Hún segist hafa upplifað flóknar tilfinningar í kjölfar harmleiksins. Hún fann fyrir hatri í garð forstjóra OceanGate, Stockton Rush, þar sem hann hafði ekki varað fjölskylduna við hættum Titan. Fyrir þessa örlagaríku ferð höfðu þó nokkrar ferðir verið blásnar af vegna tæknilegra vandamála og fyrir ferðina hafði Titan mánuðum saman staðið úti, á bílastæði í veturkuldanum á Nýfundnalandi. En Stockton fórst með feðgunum.
„Hann dó með þeim. Ef ég er reið út í hann þá er ég að gefa honum vald sem ég neita að gera. Ég er viss um að sumir muni kalla mig barnalega, en ef ég fer að greina hvert einasta atriði í öreindir, hverju mun það skila? Svo ég kaus þess í stað… ekki mína eigin hamingju… en ég kaus sjálfa mig, á hverjum degi. Hefði ég ekki gert það þá væri ég ekki hér. Ég hefði svipt mig lífi, klárlega. Þetta er mjög erfitt. Að vera sterk þýðir ekki að maður finni ekki til.“
Christine glímir við ofsakvíðaköst og hefur enn ekki treyst sér til að hreyfa við svefnherbergi sonar síns eða skrifstofu eiginmanns síns.
„Ég hef lært að gefa sorginni rými, svo ég fer inn í herbergi Sulemans. Stundum er kötturinn þar sofandi á koddanum hans og ég sest á rúmið og hleypi sorginni út. Eftir smá stund get ég aftur gengið frá sorginni þar til allt verður of yfirþyrmandi aftur. Ég hef náð að vinna mikið í sorginni hvað Suleman varðar en ég er rétt að byrja að syrgja eiginmann minn. Í opinberri umræðu er alltaf talað um þá saman en þetta voru tvö ólík sambönd og tveir ólíkir sársaukar.“
