Leynimakk og reykjarmökkur eru djúpt grafin í rússneskt eðli og sjaldan hefur þetta verið meira áberandi en nú, fjórum árum eftir að Rússar réðust inn í Úkraínu.
Rússar leggja mikið á sig við að leyna veikleika sínum, til dæmis hinu mikla mannfalli. En þeir leyna einnig umfangi vígbúnaðaruppbyggingarinnar sem þeir standa fyrir núna.
Jótlandspósturinn segir að hvað varðar mannfallið, þá sé það hið mesta sem Rússar hafa lent í síðan í síðari heimsstyrjöldinni. Segir miðillinn að nafngreindir fallnir hermenn séu 206.000 en líklegt verði að teljast að rúmlega 300.000 hermenn hafi fallið. Allt að ein milljón til viðbótar er talin hafa særst eða er saknað.
Rússar hafa misst minnst 4.300 skriðdreka, 8.800 brynvarða bíla og rúmlega 180 flugvélar auk skipa og annars búnaðar. Réttar tölur eru líklega mun hærri en fyrr greinir.
Rússneskar loftvarnarsveitir eiga sífellt erfiðara með að verjast dróna- og flugskeytaárásum Úkraínumanna og því reyna Kremlverjar einnig að leyna.
Þrátt fyrir allt mannfallið og tjón á hergögnum og takmarkaða landvinninga, þá bendir ekkert til að Rússar séu að hægja á stríðsrekstrinum og hvað þá hætta honum.
Hervæðing rússnesks samfélags er forgangsatriði hjá Kremlverjum og þrátt fyrir að reynt sé að leyna þessu eftir megni, þá er ljóst að útgjöld til hersins hafa aukist mjög mikið síðustu árin.
Á síðasta ári voru útgjöld til hersins 240 milljarðar evra, þrisvar sinnum meira en 2021 að því er segir í greiningu þýsku leyniþjónustunnar BND. Þetta svarar til þess að um tíu prósent af vergri þjóðarframleiðslu fari til hersins. Til samanburðar má nefna að í flestum NATÓ-ríkjum er hlutfallið 2 til 4 prósent.
