„Í gær keyrði ég næstum á barn. Þá meina ég næstum því. Klukkan var korter í átta og ljósaskipti. Ég keyrði á 50 km hraða og allt í einu hljóp fimm ára gutti í veg fyrir bílinn minn. Hann var húfu laus í ljósgrænum jakka og kom hlaupandi úr myrkrinu yfir götuna. Það eina sem ég sá var upplýst andlit hans þegar hann hljóp í veg fyrir mig. Ég hef aldrei bremsað jafn fast. Allur líkami minn bremsaði.“

Þetta segir Guðrún Daníelsdóttir í pistli sem hún veitti lögreglunni leyfi til að birta. Bílbeltið þrýsti henni niður. Hausinn sveigðist fram á við eins og hún hefði ekið á vegg.

„Barnið fraus líka og í sekúndubrot náðum við augnsambandi meðan allir góðir vættir hjálpuðu okkur. Bíllinn staðnæmdist og barnið lagði hendina sína á húddið. Ég hljóp út og faðmaði hann,“ segir Guðrún og bætir við: „Hann endurtók í sífellu fyrirgefðu fyrirgefðu.“

Guðrún bætir við að eftir stutta stund hafi strákurinn hlaupið heim til sín hræddur og án endurskinsmerkja.

„Ég keyrðu áfram fann bílastæði og beið eftir að skjálftinn í líkama mínum hvarf. Akkúrat þessa stund var ég ekki að tala í símann, ég var ekki að senda SMS, ég var ekki að fletta í contöktum og ég var ekki að stilla útvarpið.“

Guðrún segir enn fremur:

„Athygli mín þessar handahófskenndu sekúndur var öll á veginum. Ég náði að stoppa í tíma. Ég verð að viðurkenna að það var heppni. Ég er alltof oft að gera eitthvað annað meðan ég er að keyra. Alltof oft.“

Hún bætir við að í gærkvöldi hafi hún átt erfitt með svefn og segir að endingu í þessum mikilvæga pistli sem lögreglan telur rétt að koma á framfæri:

„Ég sá barnið upplýst af framljósunum og um mig fór hrollur því èg áttaði mig á því að þetta hefði getað farið ver. Hefði ég verið í símanum þá, guð minn góður. Aldrei aftur.“