Kjartan Guðmundsson útvarpsmaður á RÚV á skonda sögu af því þegar hann starfaði sem flokkstjóri í unglingavinnunni fyrir rúmlega 12 árum. Komst hann þá í kynni við unglingspilt sem síðar átti eftir að verða framherji – og einn af markahæstu leikmönnum íslenska landsliðsins í knattspyrnu.

Í opinni færslu á Facebook rifjar Kjartan upp þessi kynni:

„Sumarið 2004 vann ég sem flokksstjóri í unglingavinnunni, þar sem ég reyndi að fá fjórtán ára nemendur í Réttarholtsskóla til að hirða um beð, slá tún og mála veggi í nágrenni skólans með misjöfnum árangri. Oftast góðum, þó, því upp til hópa voru þetta vel upp alin og skemmtileg ungmenni, en stundum urðu þau þreytt eins og gengur og suðuðu um að fá að fara fyrr í mat eða kaffi. Við slík tilefni greip ég stundum til þess ráðs að setja upp einhvers konar keppni. Ef einhver af þeim hitti bolta ofan í körfu frá miðjum vellinum fengu þau auka tíu mínútur í kaffi, ef þau gátu þulið upp tíu höfuðborgir í Afríku máttu þau koma korteri síðar úr mat, o.s.frv. Kannski ekki skotheldar uppeldisaðferðir, en þetta virkaði ágætlega.

„Einn daginn vorum við svo að raka stórt tún við Fossvogsveginn, troða heyinu í poka og koma fyrir í þartilgerðum gámi, þegar leið að hádegi og nokkrir af krökkunum báru upp við mig mikilvægt erindi, sposkir á svip og leyndardómsfullir. Hvort ég væri til í að gera samning: bekkjarbróðir þeirra ætlaði að koma og freista þess að sparka fótbolta u.þ.b. fjörutíu metra leið, beint ofan í lítið gat á gámnum þar sem pokarnir fóru. Ef það tækist, fengju þau klukkutíma í mat í stað hálftíma. Ef ekki, fengju þau engan matartíma þann daginn. Ég samþykkti þetta kostaboð,“ segir Kjartan og bætir við að honum hafi þótt harla ólíklegt að einhver„ fjórtán ára strákskratti“ myndi ná þessu draumaskoti. Annað átti þó eftir að koma i daginn.

„Strákskrattinn var Kolbeinn Sigþórsson. Hópurinn minn fékk klukkutíma í mat þennan dag.“