Ég hitti Njál Þorgeirsson bónda á Bergþórshvoli á dögunum við umferðarljós á Miklubraut. Hann beið eftir gönguljósum og horfði á umferðina þjóta hjá. „Þetta eru ótrúlega margir bílar,“ sagði hann. „Eiga allir í landinu bíl?“ „Já,“ svaraði ég. „Margir eiga meira að segja tvo eða þrjá bíla. Ísland er nefnilega bílaland. Hér eru litlar almannasamgöngur svo að fólk þarf að eiga bíl til að komast ferða sinna.“ Hann horfði á umferðina ráðleysisaugum og spurði svo hvort stjórnvöld reyndu ekki að fækka bílum. „Bæði já og nei,“ sagði ég, „þau bæði reyna að fækka bílum og fjölga þeim. Fyrir jólin auglýstu þau mikla verðhækkun á bílum um áramótin. Þetta varð til þess að bílasala jókst um nokkur hundruð prósent. Allir sem vettlingi gátu valdið keyptu sér nýjan bíl. Gamli bílinn hvarf þó ekki af götunum heldur gekk í endurnýjun lífdaga hjá nýjum eiganda. Með þessu snilldarbragði tókst að fjölga um nokkur þúsund bíla. Umferðin jókst sem þessu nam með tilheyrandi umferðartöfum og veseni,“ sagði ég.

„Ég skil þetta ekki,“ sagði Njáll. „Þetta er einfalt,“ sagði ég. „Stjórnvöld græða stórfé á bílainnflutningi og öllu sem honum tengist. Með því að fjölga bílum skapast ófremdarástand á götunum og enginn kemst leiðar sinnar. Göturnar verða fullar af bílum sem sitja fastir í umferðarhnút. Þá reiknar stjórnin með því að fólk temji sér bíllausan lífsstíl.“ „Þarf sem sé fyrst að fjölga bílunum til að þeim fækki?“ sagði Njáll. „Nákvæmlega,“ sagði ég, „þú ert að ná þessu.“ Hann hristi höfuðið og lagði af stað yfir götuna á grænu ljósi. Njáll virtist svo agnarsmár í samanburði við allar glæsikerrurnar. sem biðu eftir ljósum eins og skriðdrekasveit. Njáll bóndi rétt komst út á miðja Miklabraut áður en ljósin breyttu um lit og straumurinn æddi af stað. Hann hvarf mér sýnum eins og hann hefði gufað upp í bílamergðinni. Lauk þar með Brennunjálssögu.