Íslendingar hafa aldrei fengið að eiga lestarkerfi, nema þá helst þessa dekoratífu kolalest niðri við Reykjavíkurhöfn. Áhugafólk um almenningssamgöngur, undirrituð meðtalin, hefur lengi staðið í fullkomlega árangurslausri (svolítið letilegri) baráttu fyrir því að lestarkerfi verði innleitt í landinu. Þessi barátta fer aðallega fram í þusi á hverfisgrúppum og einræðum í matarboðum.
En sjálf ástríðan er drifin áfram af hugmyndum um hagræði en ekki síður rómantíkinni. Það er vandræðalegt fyrir Íslending að ferðast í lest um fjalllendi Alpanna, eyðimerkur á Spáni eða gula akra í Bæjaralandi. Meira að segja á algjöru skíta-farrými með grunsamlegri pissulykt er upplifunin framandi og stórkostleg. En sérfræðingar fullyrða að þetta sé óraunhæft. Íslenska lestin er allt of dýr pæling og svo virka lestar heldur ekki í snjó samkvæmt einhverju fólki á Facebook.
Jæja. Okkar „lestar“ eru gulir vagnar sem kallast strætó. Hluti þjóðarinnar lítur á fólk sem ferðast með strætó sem einhverskonar blanka lúsera, á meðan þeir sem ferðast með strætisvögnunum horfa vorkunnaraugum á óupplýsta fólkið í eldsneytishákunum sínum. „Bíllinn þinn er ekki úlpa,“ segir strætófólkið og ranghvolfir augunum áður en það sökkvir sér ofan í Tiktok-myndband af hænum með áteiknaðar hendur. Svo er auðvitað hjólafólkið bæði best og verst, svífandi um borgina með stæltu spandexrassana sína, ógnandi gangandi vegfarendum og heiðarlegum bílstjórum.
Í samgöngumálum erum við ekki sameinuð þjóð heldur margar, bullandi af heift gagnvart þeim sem voga sér að nýta aðra samgöngumáta. Blönku aumingjarnir í strætó vorkenna umhverfisníðingum á einkabílum. Þeir senda senda fokkmerki á tillitslausa hjólreiðamenn sem glotta þegar þeir bruna fram hjá bílaröðum sem eru fastar í traffík. Svo hættir þetta fólk aldrei að tala um hjólin sín.
Hugsanlega yrði lestarkerfi bara enn ein trúarfylkingin í þessum stjórnlausa síhatandi samgöngusuðupotti. Fólkið í lestunum myndi hlaupa niður hjólreiðamennina á leið sinni að ófrýnilegum lestarpöllum – því auðvitað myndi brjótast út menningarstríð um hvernig þetta liti allt saman út. Umhverfiselskandi rithöfundar myndu skrifa háðspistla um hönnun á öllu draslinu og svo kæmi út skýrsla um allar randaflugurnar sem dræpust við lestarteinana.
En annars stórbatnaði strætókerfið í byrjun vikunnar. Loksins var ferðum fjölgað. Flott.
