Frægustu bræður Íslandssögunnar eru þeir Gísli, Eiríkur og Helgi frá Bakka í Svarfaðardal eða Fljótum. Ég heimsótti nýlega skemmtilegt lítið kaffihús á Dalvík sem kennir sig við þá bræður sem sýnir að þeir lifa góðu lífi í þjóðarsálinni.

Íslensk fyndni er þekkt fyrir að draga dár að jaðarhópum í samfélaginu. Mikið er til af sögnum um utangarðsfólk og sveitarómaga sem fólk henti gaman að. Þjóðin dásamaði ekki fjölbreytileikann heldur hló að honum. Gísli, Eiríkur og Helgi voru taldir heimskir og hafðir að háði og spotti í liðlega 200 ár. Þeir voru frægir fyrir alls konar kjánalæti og furðuleg tilsvör. Einhverju sinni reyndu þeir að bera sólskin inn í hús í húfunum sínum. Öðru sinni sátu þeir í fótabaði en þorðu ekki að fara upp úr vatninu af ótta við að fætur þeirra rugluðust saman. Slíkar sögur af þeim bræðrum eru mýmargar.

Engum vafa er undirorpið að þeir Bakkabræður voru lagðir í gróft einelti af hendi sveitunga sinna sem drógu þá sundur og saman í háði. Þeir voru greinilega á einhverju rófi eða andlega misþroska. Bræðurnir urðu skotspónn illgjarnrar alþýðu og eineltið hélt áfram langt út yfir mörk lifenda og dauðra.

Ég tel að þeir bræður eigi kröfu um uppreisn æru vegna þeirrar meðferðar sem þeir máttu sæta í þjóðarvitundinni. Ríkisstjórnin með nýjan menningar- og skólaráðherra í forsvari verður að sjá til þess að þetta einelti endurtaki sig ekki. Gáfaðir rétthugsandi rithöfundar eiga að endursemja sögurnar af Bakkabræðrum sem hæfa nútímanum. Gömlu sögurnar verður að banna og fjarlægja úr bókasöfnum ásamt hinni meinfýsnu íslensku fyndni. Forseti lýðveldisins ætti að búa til nýja orðu kennda við Bakkabræður, Bakkaorðuna, sem yrði veitt fyrir framúrskarandi framlag í þágu menningararfs þjóðarinnar. Bakkabræður yrðu þá ekki lengur aðhlátursefni heldur riddarar kærleikans eins og frú Tomas forseti myndi orða það.