Það má líklega jafna því við að bera vatn í bakkafullan læk að fjalla meir um tekjur manna – svona að nýafstaðinni vertíð slíkrar umræðu í kjölfar framlagningar skattskrár. Forðum var keppst um að kaupa eintök af tekjublöðum og voru þau helsta lesefni landsmanna um verslunarmannahelgar árum saman. Því fylgdu svo erfið samtöl starfsmannastjóra fyrirtækja við lesendur þessara blaða þar sem niðurstöður tekjublaðanna voru lögð til grundvallar rökstuðningi um launahækkun.

Tíðarandinn hefur sumpart breyst hvað þetta varðar. Nú virðast landsmenn hafa mun minni áhuga á þessum upplýsingum og nokkurra daga gömlum upplögum þessara blaða ekið á endurvinnslustöðvar í bílförmum.

Það breytir þó ekki því að margt forvitnilegt ber fyrir augu við lestur þeirra og það eru ekki alltaf stóru tölurnar sem mesta athygli vekja.

Í nýju tölublaði Tekjublaðs Frjálsar verslunar sést til dæmis að einn helsti forsprakki gegnsæis hér á landi og fyrrverandi fyrirsvarsmaður hérlends útibús gegnsæis, Transparency International, Iceland, var með núll krónur á mánuði á síðast liðnu skattári.

Það er nokkuð vel af sér vikið. Telst það ekki vera hið fullkomna gegnsæi að hafa núll krónur í laun? Við þær aðstæður þarf ekki að biðja um prósentuhækkun launa. Svarthöfða er ýmislegt betur til lista lagt en reikningur en þykist þó muna að 5 prósent launahækkun á núll króna laun er samt sem áður núll og telur sig vita að núll krónur á mánuði er líka núll krónur á ári.

Og eftir að hafa skoðað tölustafi gaumgæfilega blasir við að núll er eina talan sem almennilega sést í gegnum.