Ætli megi ekki segja að Kristján Loftsson sé ekki að setja einhvers konar heimsmet í þrjósku varðandi hvalveiðar? Hann heldur enn í hvalveiðiskipaflota sinn í Reykjavíkurhöfn. Hann hefur reynt ýmsar leiðir til að koma hvalkjöti á markað í Japan – en rekur sig hvað eftir annað á það að hvort tveggja er bann við því að flytja hvalaafurðir og svo hitt að eftirspurn eftir hval hefur minnkað mikið þar eystra. Þar hafa vaxið úr grasi kynslóðir sem hafa enga reynslu af hvalkjötsáti.

En Kristján gefst ekki upp. Maður getur varla annað en dáðst að honum fyrir þrautseigjuna. Nú er hann kominn með þá ævintýralegu hugmynd að veiða hvali og nota þá til að gera fæðubótarefni. Við getum rétt ímyndað okkur hvað það verður vinsælt í verslunum með náttúruvörur út um allan heim. Buðkar með mynd af langreyði í duft eða pilluformi. Slær örugglega í gegn? Maður gæti jafnvel séð fyrir sér óeirðir brjótast út í heilsubúðum.

Það er svo hægt að skoða þetta frá ýmsum hliðum. Til dæmis út frá því hvaða áhrif þetta gæti haft á ferðaþjónustuna og alla hvalaskoðunina í landinu. En líka því  að hvalir eru efstir í fæðukeðjunni í höfum sem illu heilli eru menguð af kvikasilfri og þrávirkum efnum. Þannig er ekki víst að sé sérlega hollt að neyta þeirra í miklu magni – og kannski ekki heldur í formi fæðubótarefna.