Deadpool er barn síns tíma. Á 10. áratugnum komust í tísku ofurhetjur sem drápu menn í hrönnum og voru gjarnan vopnaðar sverðum og byssum auk ofurkrafta, Wolverine gekk í endurnýjun lífdaga og síðan kom Lobo og fleiri. Vissulega höfðum við alltaf viljað sjá ofbeldisfyllri ofurhetjur en Superman, en þegar þær sjálfar eru ódrepandi verður það hálf merkingarlaust.

Nú er Deadpool hins vegar hálfgerð tímaskekkja. Hann vísar út og suður í kvikmyndir eins og ef Kick-Ass eða jafnvel Tarantino hafi aldrei gerst. Myndin virðist eiga erfitt með að ákveða hvort hún sé að gera grín að ofurhetjumyndum eða reyna að vera ein af þeim, og mistekst eiginlega í hvoru tveggja. Allar klisjurnar eru hér á sínum stað, og það að benda statt og stöðugt á að þær séu klisjur kemur til lengdar ekki í staðinn fyrir nýjar hugmyndir.

Sextán ár eru síðan Marvel-myndirnar hófu að tröllríða kvikmyndaheiminum, en þær eru nú farnar að sýna þreytumerki. Ef hin grafalvarlega Superman vs. Batman verður jafn slæm og svartsýnismenn spá fáum við líklega enn meira af innihaldsleysu á borð við þetta, enda hefur myndin verið afar vinsæl, ekki síst í heimalandi sínu Bandaríkjunum. En erfitt er að sjá hvert hægt er að fara úr þessu. Kannski munu kvikmyndaáhorfendur sætta sig við að leita á náðir Star Wars?

Deadpool gerir fátt annað en að leika eftir atriði úr öðrum myndum, minna okkur á að við séum á horfa á bíómynd, drepa fólk hrottalega og stunda sjálfsfróun. Þegar uppi er staðið er myndin óttalegt runk.