„Hér er allt morandi af konum í umferðinni. Og þær eru alls staðar til bölvunar,“ skrifaði ónefndur maður í bréfi sem var birt í DV árið 1985. Maðurinn var ekki hlynntur því að sjá konur undir stjórn ökutækis og viðraði skoðanir sínar með landsmönnum. Þetta er vægast sagt harðort bréf frá rosalegri karlrembu.

„Vitið þið hvers vegna umferðin er svo stirð og treg og vond í Reykjavík? Það veit ég og mér finnst ekki nema sanngjarnt að aðrir fái að vita það einnig. Ég uppgötvaði svarið í Lundúnum suður fyrir skemmstu,“ segir maðurinn.

„Fyrstu dagana var ég alveg agndofa – umferðin gekk svo greiðlega, sama hvað þétt hún var og aðstæður erfiðar. Ég saup hveljur af hrifningu yfir leikni ökuþóranna bresku, hve lipurlega þeir smugu inn í eyður, nýttu sér svigrúm, hjálpuðu öðrum, slógu ekki af hraðanum að tilefnislausu. Á fjórða degi rann upp fyrir mér logagyllt ljós: það var undantekning að kona sæist undir stýri!

Þegar ég kom aftur heim og fór að aka um götur borgarinnar, steytandi hnefann á hverju horni, sótbölvandi og hálfsnöktandi af bræði vegna seinlætis og klaufaskapar allt í kringum mig, þá sá ég samanburðinn: hér er allt morandi af konum í umferðinni. Og þær eru alls staðar til bölvunar. Þær lötrast áfram eftir götunum þótt enginn sé fyrir framan þær en fyrir aftan þær hlykkjast langar bílalestir með sárgrömum bílstjóum, gnístandi tönnum af óþolinmæði. Þær koma að gatnamótum, nema staðar þótt enginn bíll sé í augsýn, góna til allra átta og himinsins líka og bíða þess að eitthvað gerist. Þær rykkja loksins af stað en sjá sig um hönd og klossbremsa af engu sýnilegu tilefni með þeim afleiðingum að næsti bíll rekst aftan á þær. Auðvitað eru þær dæmdar í rétti, þótt allir viti að þær séu valdar að sysinu.“

Hann endaði skrif sín með því að beina orðum sínum beint til kvenna:

„Kæra fósturlandsins Freyja: Hættu að rembast við að keyra úr því að þú getur það ekki. Taktu leigubíl eða strætó eða fáðu þér hressandi göngutúr en láttu okkur karlana um að keyra. Þá verður umferðin betri.“