„Það er skelfilega langvinn og harðsvíruð pest að ganga. Hún leggst bara á stelpur og nú virðist hún enn fremur bara leggjast á stelpur í mínu nærumhverfi.“ Svona byrjar pistill Kristínar Ólafsdóttur sem birtist fyrst í Fréttablaðinu. Hún skrifar um farald krílanna og á þá við að sífellt fleiri stelpur í kringum hana eru ófrískar.
Maður einhvern veginn getur ekki blikkað augunum eða tekið sopa af kaffinu sínu eða lækað fyrstu sónarmynd á Instagram fyrr en önnur opinberun er komin á snjallmiðlana. „Lítið kríli á leiðinni í október! Við erum í skýjunum!“
Skrifar Kristín í Fréttablaðinu. Hún segir að það gildi „kóreógraferuð tilkynningarskylda“ þar sem fínlega prjónuðum, örsmáum skóm er tyllt ofan á hvítan blúndudúk.
„Samfella sem enginn hefur enn þá farið í og á stendur „Pabbi minn er STERKARI en pabbi ÞINN.“ Og meðfylgjandi er enn ein svarthvíta myndin af leginu í stelpu sem var með manni í 10. bekk í Hagaskóla og maður sér móta fyrir kunnuglegum, móðukenndum molanum. Eins og baun. Það er sko kríli á leiðinni.“
Hún bætir því við að það alversta sé að hún er ekki lengur hissa á að jafnaldra hennar sem boraði svo mikið í nefið þegar hún var yngri ætlar að eignast barn eftir þrjá mánuði. Því nú er hún orðin passlega gömul. „Sannleikurinn er þess vegna sá að ég, Kristín Ólafsdóttir, er líka komin á barneignaraldur. Og það er óhugnanlegt. Eða kannski er ég bara bitur yfir því að enginn hefur enn viljað eignast kríli með mér. Kannski.“
