Á sunnudagskvöldi fyrir ári síðan hringdi síminn og Otti Sigmarsson rauk út um dyrnar og niður í björgunarsveitarhús. Upp var komin alvarleg staða. Suðurstrandavegur var ófær frá Hrauni og austur í Þorlákshöfn. Þannig hafði það verið í nokkra daga. Í Krýsuvíkurskóla var kona alvarlega veik og þurfti að komast undir læknishendur sem fyrst. Þangað hafði enginn komist í nokkra daga.

Þannig lýsir Otti sem búsettur er í Grindavík degi sem sýnir hversu mikilvægt starf björgunarsveitarmanna er. Þennan dag mátti litlu muna.

„Vegna ófærðarinnar var ákveðið að fara á Patrol bifreið sveitarinnar tveir saman, einn bílstjóri ásamt sjúkraflutningamanni vegna þess að ef flytja á liggjandi sjúkling komast ekki fleiri fyrir í bílnum.“

Bíllinn var vel útbúinn og var ákveðið að kalla eftir sjúkrabíl þegar þeir kæmu til baka með konuna og væru að nálgast Grindavík, þar sem talið var að veikindi konunnar væru ekki alvarleg. Annað átti þó eftir að koma á daginn.

„Úti var 10 stiga frost og mikill vindur og allt á kafi í snjó svona miðað við það landsvæði sem við búum á. Eftir að við ókum fram hjá lokuninni við Hraun fór smátt og smátt að þyngjast færið. Stöku skaflar breyttust í langar harðar snjóbreiður sem minntu helst á einhvern jökul og annars lagið skóf þvert á veginn svo blint varð. Þegar við hættum að sjá í toppinn á stikunum en vorum samt á veginum miðað við GPS tækið þyngdist færið hratt þannig að það við þurftum að hleypa úr dekkjunum til þess að fá meira flot í snjónum. Kaflinn frá Hrauni að Krýsuvíkurskóla er um 22 km langur og tæpum klukkutíma síðar vorum við komnir að skólanum og á móti okkur tóku fullt af glöðu fólki sem vegna færðar höfðu ekki fengið gesti í tvo eða þrjá daga.“

Otti heldur áfram:

„Við óðum inn og heilsuðum fólkinu sem vísaði okkur svo að konunni sem var veik. Eftir skoðun kom í ljós að ástand hennar var verra en í fyrstu var talið, mun verra. Við ákváðum að kalla út tvo sjúkraflutningamenn til viðbótar og annan jeppa frá björgunarsveitinni til þess að flytja þá á móti okkur með lyf til þess að verkjastilla. Í samráði við lækni var ákveðið að undirbúa konuna til flutnings sem allra fyrst og koma henni áleiðis til læknis, það væri það besta í stöðunni. Verkirnir voru slíkir að konan gat hvorki setið né legið og þá voru góð ráð dýr.

Komið á áfangastað

Eftir smá stund sáum við það að henni leið best liggjandi á vinstri hlið sinni. Sem betur fer vorum við með svokallað grjónadýnu í bílnum en hún virkar þannig að þegar sjúklingurinn leggst á dýnuna er hægt að festa hana utan um viðkomandi og tæma hana svo af lofti þannig að hún verður eins og steypt mót utan um viðkomandi. Með svolítilli lagni gátum við komið konunni liggjandi á hlið á dýnuna og síðan tæmt hana af lofti þannig að hægt væri að flytja hana liggjandi á hlið. Næst kölluðum við á starfsfólk skólans sem aðstoðaði okkur við að bera konuna út. Bíllinn var klár, búið var að færa farþegasætið fram í alveg að mælaborðinu, leggja niður aftursætið og opna skottið þannig að við gátum bara rennt grjónadýnunni beint inn í bíl.“

Öskrin voru hræðileg

Setið yfir konunni

Það tók nokkurn tíma að mjaka bílnum frá skólanum. Bíllinn vaggaði og pompaði ofan í hjólförin til skiptis þó ekið væri á gönguhraða.

„Öskrin og ópin á leiðinni voru hræðileg, alveg svo að maður fékk illt í hjartað. Við fórum út og hleyptum meira úr dekkjunum í þeirri von að bíllinn yrði enn þá mýkri og það gekk. Þá var ekkert annað í stöðunni en að einbeita sér að því að halda áfram og næst á dagskrá var að hitta hina sjúkraflutningamennina. Vel gekk að aka yfir mestu ófærðina og á miðjum suðurstrandaveginum sáum við glitta í ljós sem komu á móti okkur, það var hinn bíllinn, loksins!“

Það var strax hafist handa við lyfjagjöf. Otti fór út úr bílnum. Það var stjörnubjart og kalt.

„Ég hugsaði um það hvernig ég komst þangað, á þennan stað í lífinu og hversu mikla ábyrgð maður ber. Ég sem sjálfboðaliði stóð mig að því að hugsa út það að á einhverjum tímapunkti hafði ég líf þessarar konu í höndunum. Ég fann hvernig ég leyfði mér að hugsa eitt andartak að maður væri kannski ekki hæfur í þetta. En svo smellti ég mér úr því. Áralöng þjálfun, menntun og reynsla að baki í fyrstu hjálp og akstri breyttra bíla. Ekkert kjaftæði hér, áfram með smjörið.“

Skömmu síðar var konan orðin betri og hafði tekist að verkjastilla hana. Þá var konan flutt yfir í sjúkrabíl. Otti og félagar áttu síðan eftir að fá þær fregnir að konan myndi ná sér að fullu, en veikindin höfðu verið lífshættuleg. Otti segir að lokum:

„Ég er sjálfboðaliði. Sem slíkur hef ég ratað um allt land í verkefni ,stór og smá, þar sem þátttaka mín getur og hefur skilið á milli lífs og dauða einhvers. Það á við um þúsundir annara björgunarsveitarmanna hér á landi. Það eitt og sér er ótrúlega magnað.“