Ágætur vinur minn í læknastétt þurfti nýlega að fara í aðgerð. Hann var eðlilega kvíðinn enda hafði hann aldrei kynnst alvarlegum sjúkdómum af eigin raun eða gengist undir svæfingu. Eftir samtal við skurðlækninn vissi hann allt um meinið og leyndardóma þess. Hann las sér til um það sem farið gæti úrskeiðis í aðgerðinni og var viðbúinn hinu versta.

Læknir þessi var mikill aðdáandi Íslendingasagna og þekkti andlátsorð margra frægra kappa. Hann kunni utan að samskipti Þormóðar Kolbrúnarskálds við lækninn að Stiklastöðum og síðustu orð Þóris jökuls eftir Örlygsstaðabardaga. Mestu skipti að sýna æðruleysi á lokastundum lífsins eins og Skarphéðinn og Þórður Leysingjason. Hann vissi að brugðið gæti til beggja vona svo að hann undirbjó rækilega eigin hetjudauða. Læknirinn setti því saman andlátvísur og hafði líka á takteinum ódauðleg síðustu orð.

Aðgerðardagur rann upp og læknirinn mætti á spítalann fullur angistar. Hann háttaði ofan í rúm og undirbúningur hófst. Allir voru að flýta sér. Svæfingalæknir kom með miklum asa og setti upp nál og sagði að nú yrði hann svæfður. Mínum manni fannst þetta upplagt tækifæri fyrir vísu en svæfingarlæknirinn hafði engan áhuga. Áður en sjúklingurinn gat komið upp fyrsta vísuorðinu var hann sofnaður.

Hann vaknaði fjórum tímum síðar inni á uppvöknunardeild. Mikill fjöldi fólks var á fleygiferð í kringum hann. Honum leið illa og velti því fyrir sér hvort hann væri kannski í andarslitrunum. Hann reyndi að fara með andlátsvísurnar fyrir önnum kafinn hjúkrunarfræðing. Hún hlustaði ekki, heldur sagðist ætla að gefa honum verkjalyf. Stuttu síðar sofnaði hann aftur. Loks komu tveir vasklegir bláklæddir menn til að flytja hann yfir á deild. „Er ég þá lifandi?“ sagði læknirinn. „Viljiði heyra vísu sem ég setti saman?“ Mennirnir brostu vandræðalega og sögðu: „Við ekki skilja íslenska. Do you speak english?“ Hann var útskrifaður næsta dag.

Mórallinn í sögunni er að það er tímasóun að fara með ódauðlega snilld á banastundinni í nútímasamfélagi. Enginn hefur tíma eða nennir að hlusta eða hefur áhuga. Þormóður Kolbrúnarskáld var heppinn að deyja hetjudauða á Stiklastöðum en ekki á skurðstofum Landspítalans.