Í gær, 1. apríl, birti Morgunblaðið frétt af því að Guðrún Hafsteinsdóttir hefði daginn áður tilkynnt efnahagstillögur Sjálfstæðismanna sem að hennar sögn felast í því að lækka skatta um 140 milljarða og spara á móti 160 milljarða með hagræðingu hjá ríkinu. Þessu til viðbótar leggur

Stundum finnst mér skorta á raunveruleikatengingu í stjórnmálunum. Of oft festumst við í pólitískum skotgröfum þar sem leikreglurnar snúast frekar um yfirboð og ódýr högg en raunhæfar lausnir. Við eyðum tíma í karp um það sem litlu máli skiptir, um huglæga mælikvarða og hugtök sem á endanum þýða

Samfélagsleg umræða um gervigreind hefur nú staðið yfir í nokkur ár. Oft sett fram á þann hátt að við þurfum að búa okkur undir að gervigreind muni einhvern tímann í framtíðinni spila stórt hlutverk í lífi okkar. Ég man þegar ég heyrði fyrst um fjórðu iðnbyltinguna. Þá fannst mér hún mjög fjarlæg

Í vikunni vakti viðtalsþáttur við kanslara kaþólsku kirkjunnar á Íslandi töluverða athygli. Þar lýsti hann því yfir að kirkjan hvatti til bælingar á samkynhneigð og byði hinsegin fólki úrræði til að „komast út úr slíku líferni.“ Sagði hann helstu úrræðin sem kirkjan byði upp á felast í þátttöku í

„Silence like a cancer grows“ sungu Simon & Garfunkel í laginu The sound of silence. Þessi setning hefur setið í mér enda er hægt að túlka hana á svo marga vegu. Ég hef verið mjög hugsi yfir þögninni þegar kemur að bakslagi í jafnréttisbaráttunni. Það getur svo margt búið í þögninni. Hvenær höfum

„Í þessum heimi mun einungis samstaða gera okkur kleift að varðveita styrk okkar og verja okkar gildi.“ - Mario Draghi, september 2024. (In this world, it will be only through unity that we will be able to retain our strength and defend our values). Skýrslur Enrico Letta og Mario Draghi hafa mikið

„Ofbeldi þrífst í þögninni“ „Skömmin er gerandans“ „Höfum hátt og segjum frá“ „Skilum skömminni.“ Allt eru þetta setningar sem ómuðu hér á landi fyrir nokkrum árum með það að markmiði að rjúfa þögnina um ofbeldi, opna umræðuna og ráðast að rótum vandans. Tilgangurinn var skýr – að finna leiðir til

Þegar kemur að íslenskri efnahagsstjórn er að mínu mati risastór fíll í herberginu. Hann er stór og klaufalegur. Plássfrekur og ófyrirsjáanlegur. Hann heitir íslenska krónan. Það hefur einhverra hluta vegna orðið að einhvers konar þjóðarstolti að viðhalda eigin gjaldmiðli. Hann er vissulega fagur

María Rut Kristinsdóttir, þingkona Viðreisnar, segist ætla að beita sér fyrir því að í frumvarpi um ný heildarlög fyrir almannavarnir verði ákvæði um rannsóknarnefnd sem virkist sjálfkrafa ef mannskaði hlýst af náttúruhamförum eða eignatjón verður stórfellt.María Rut gerir þetta að umtalsefni í

Það er eitthvað töfrandi við aðventuna. Þrátt fyrir eril, innkaupa- og gátlista, endalaus þrif og ákveðið stress, þá fylgir henni á einhvern undarlegan og þversagnarkenndan hátt líka ákveðin innri ró. Í sítengdri veröld sem krefst þess að við svörum skilaboðum samstundis og stöðugrar kröfu um

Ég finn mig æ oftar staldra við og setja hljóða í samfélagsumræðunni. Hvort sem er í samhengi alþjóðamála eða hér heima. Mér finnst við vera á rangri braut. Við gleymum að horfast í augu, ræða saman, rökræða og komast að sameiginlegri niðurstöðu. Og verst af öllu, þá finnst mér við vera að falla

Síðasta vika markaði ákveðin vatnaskil í orðræðu um EES-samninginn á Íslandi þegar leiðtogar stjórnarandstöðunnar öttu kappi í keppnisgreininni dramatískar yfirlýsingar án atrennu. „Evrópusambandið er hnignunarsamband,“ sagði einn. „Setjum allar EES innleiðingar á ís,“ sagði annar. Botninn tók svo