„Ég vil hefja þessa grein á því að þakka þér fyrir gott framlag gegn veirunni, sem og fyrir vinnuna sem fór í að kanna möguleikann á rannsókn með Pfizer.“

Svona hefst pistill sem Úlfur Atli Stefaníuson, nemandi í heimspeki, hagfræði og stjórnmálafræði við Háskólann á Bifröst, skrifar en pistillinn er svar við pistli Kára sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Í pistlinum var Kári að svara grein eftir fimm íslenska heimsspekinga um Pfizer-rannsóknina sem margir vonuðust eftir að færi fram hér á landi.

Kári var afar harðorður í pistli sínum og svaraði mörgum fullyrðingum fimmmenningana. „Það er dagljóst á stúfnum að þeir hafa ekki hundsvit á þeim bólusetningarvanda sem blasir við heiminum í dag,“ sagði Kári til dæmis.

„Eflaust voru einhverjir á bakvið tjöldin“

„Persónulega, eins og margir aðrir, var ég fyrst og fremst upptekinn af því að rannsóknin yrði að veruleika, enda mikil spenna og væntingar í samfélaginu á tímabili. Fyrir mitt leyti, þá gerði þessi grein fimmmenninganna mér kleift að sjá hlutina í aðeins víðara samhengi,“ segir Úlfur í svarinu til Kára.

Úlfur segir að vissulega hafi ekkert orðið úr rannsókninni en að þó skaði það ekki neinn að velta hlutunum fyrir sér. „Eflaust voru einhverjir á bakvið tjöldin nú þegar komnir í þessar pælingar en það er kostur þegar almenningur fær tækifæri til þess að vera með í þeim,“ segir hann.

„Þessi grein heimspekinganna var því ágætis innlegg í umræðuna rétt eins og ýmsir pistlar þínir. Ég ætla ekki að leggja í þá vegferð að vega og meta kosti röksemdanna sem búa þar að baki, mig langar fremur til þess að grípa þennan bolta og koma með mínar eigin vangaveltur um samfélagsumræðuna nú til dags.“

„Ég held að við gerum það flest“

Úlfur segir að samfélagið þurfi í heild sinni að passa sig á því að tala ekki niður fólk sem nálgast hlutina frá öðru sjónarhorni. „Samfélagið þrífst nefnilega best þegar við leggjum okkur fram við að vera málefnaleg og erum opin fyrir því að taka skoðanir annarra til vangaveltu,“ segir hann.

„Munum að það er eitt af hlutverkum heimspekinga að velta steinum, spyrja erfiðra spurninga um framtíðina og gera sitt besta til þess að bjóða öðru fólki með í þær vangaveltur. Í þessu samhengi getum við einnig talað um „heimspekinga“ í mun víðara samhengi en einungis prófessora í háskólum. Það er öllum frjálst að tileinka sér heimspekilegt hugarfar og ég held að við gerum það flest ómeðvitað að einhverju leyti.“

Að lokum veltir Úlfur því fyrir sér hvort samfélagið hefði ekki gott af því ef metingurinn milli raunvísinda, félagsvísinda og hugvísinda myndi lúta í lægra haldi fyrir jákvæðri umræðu um samvinnuflöt þessara sviða. „Boltinn er hjá ykkur kæra samfélag,“ segir hann í lok pistilsins.