Þórdís ólst upp hjá ömmu sinni og afa en foreldrar hennar unnu bæði úti. Hún segir að í seinni tíð hafi hún komist að því að móðir hennar hafi verið í miklu ójafnvægi á meðgöngunni með hana og líklega ekki náð að tengjast henni vel.
„Mamma hefur bara tekið einu sinni utan um mig. Auðvitað er það erfitt en ég elska hana mjög mikið. Hún er ofsalega lokuð,“ segir hún.
Þegar hún var átta ára gömul byrjaði hræðilegt tímabil í lífi Þórdísar.
„Vinur afa míns, vinafjölskylda minnar fjölskyldu, byrjaði að misnota mig. Misnotkunin byrjaði með því að hann fór að kenna mér klámvísur en fór svo að snerta mig og misnota. Þetta stóð yfir í tvö ár,“ segir hún.
Ellefu ára byrjaði Þórdís að drekka. „Ég sagði pabba mínum frá þessum árum fyrir ekki svo löngu síðan og hann sagði mér að þetta útskýrði margt hvað varðar mína hegðun á þessum árum.“
Unglingsárin einkenndust af drykkju og áföllum. Hún var lögð í mikið einelti alla sína skólagöngu og passaði aldrei inn í normið.
„Fimmtán ára var ég að drekka í beituskúr með vinum mínum. Ég var slegin í höfuðið og rotaðist. Ég rankaði við mér við hræðilegan sársauka, þá var verið að nauðga mér í endaþarm.“
Þórdís leitaði seinna meir í sambönd með ofbeldismönnum. Áföllin hafa litað líf hennar mikið, bæði á meðan hún var í neyslu en einnig síðustu ár. Þórdís hefur verið í bata frá fíknisjúkdómi í 35 ár en farið edrú í gegnum ansi mörg áföll.
