Þjóðaratkvæðagreiðslan í ágúst snýst ekki síst um framtíð unga fólksins á Íslandi. Neikvæða fólkið sem vill ekki leyfa landsmönnum að ákveða framtíð sína gengur gegn hagsmunum ungu kynslóðarinnar. Framtíðarfólkið á Íslandi á ekki samleið með neikvæðum öldungum sem hafa gert sig gildandi í þeirri kosningabaráttu sem hafin er af mikilli hörku þar sem örvænting og skortur á rökum einkennir framgöngu nei-liðanna.
Að mörgu leyti væri rökrétt að elstu aldurshóparnir hefðu ekki kosningarétt í þessum kosningum, t.d. ekki 65 ára og eldri enda er verið að kjósa um hagsmuni og framtíð ungu kynslóðarinnar og þeirra sem miðaldra eru. En þannig eru reglurnar ekki er því ekkert aldurshámark í gildi.
Orðið á götunni er að meðal þeirra sem hafa hvað mest haft sig í frammi í hópi nei-liða séu þjóðþekktir öldungar. Annars vegar þeir sem talið er að muni greiða tugi milljóna króna í kosningaáróður þeirra og hins vegar hinir sem tjá sig ótæpilega og leggja sig fram um að segja kjósendum fyrir verkum þegar þeir ákveða niðurstöðu sína í þjóðaratkvæðagreiðslunni.
Hjörleifur Guttormsson, fyrrum þingmaður og ráðherra Alþýðubandalagsins, er kominn yfir nírætt. Hann hikar ekki við að birta áróðursgreinar sem snúast um að segja öllum kjósendum til þannig að þeir fari sér ekki að voða. Skrif hans einkennast af forsjárhyggju. Hann telur sig vita hvað er ungum og miðaldra kjósendum, sem eiga lífið fram undan, fyrir bestu. Er ekki betra að fólk framtíðarinnar velji sjálft án þess að löngu staðnaður öldungur reyni að segja því fyrir verkum?
Nokkrir fyrrum stjórnmálamenn á níræðisaldri halda einnig að mikil eftirspurn sé eftir ráðgjöf þeirra til Íslendinga framtíðarinnar. Efast má um að kjósendur nenni að hlusta á úrtölur gamalla kommaþingmanna eins og Jóns Bjarnasonar og Ólafs Ragnars Grímssonar sem hafa allan sinn stjórnmálaferil verið á móti öllum breytingum og samskiptum við erlend ríki, allavega vestræn lýðræðisríki. Öfgahægrimaðurinn Björn Bjarnason, jafnaldri þeirra, hefur fram til þessa stutt aðild Íslands að samstarfi erlendra ríkja og barist fyrir vestrænum samskiptum. En nú hverfur hann frá því á gamals aldri og leggst á sveif með gömlu kommunum. Áhugaverð örlög þar.
Hannes Gissurarson (sá sem dæmdur var fyrir ólögmæta textanotkun), Guðni Ágústsson og Ragnar Önundarson, sem þekktastur er fyrir að hafa stýrt öðru af stóru greiðslukortafyrirtækjunum sem dæmd voru fyrir grófasta samkeppnislagabrot hér á landi á sínum tíma, eru allir á áttræðisaldri og virðast telja mikilvægt að þeir segi kjósendur fyrir verkum í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu. Þeir láta alla vega til sín taka með stóryrðum á Facebook og víðar.
Orðið á götunni er að ekki muni minna um þá öldunga á áttræðis- og níræðisaldri sem taldir eru vera helstu greiðendur tugmilljóna króna sem hræðslusamtökin fá til að standa fyrir skefjalausum andróðri sínum. Dæmi um hina gjafmildu eru að sjálfsögðu Kristján Loftsson í Hval, Þorsteinn Már Baldvinsson, fyrrum forstjóri Samherja, og Þórólfur Gíslason, kaupfélagsstjóri á Sauðárkróki. Ýmsir aðrir sægreifar eru á sama báti og þeir – en þó ekki allir sjávarútvegsmenn sem betur fer.
Þjóðskáldið Þorsteinn Erlingsson komst þannig að orði í ljóði: …ef æskan vill rétta þér örvandi hönd, þá ertu á framtíðar vegi.
Væri ekki við hæfi að gefa æskunni ráðrúm til að velja sér framtíð?
Enda bætir skáldið við í kvæði sínu: …en fylgi’ hún þér einhuga hin aldraða sveit, þá eru á vegi til grafar.
