Nýlega kom út í Noregi bókin Pabbi, um ævi og drykkjuskap gamals bekkjarbróður míns Kristjáns Guðlaugssonar. Bókina skrifar Mímir sonur hans. Kristján bjó í Noregi í fjöldamörg ár og Mímir lýsir vel einmanaleika og einangrun föður síns. Drykkjan ræður för og galeiðuþræll Bakkusar verður með tímanum óhæfur að lifa borgaralegu lífi. Hann hrökklast úr einu skjólinu í annað og smám saman líður honum skást einum og illa. Allir sem unnið hafa með alkóhólistum þekkja þennan einmanaleika drykkjumannsins.

Mímir lýsir því vel hversu mjög faðir hans hataði 17. maí, þjóðhátíðardag Norðmanna. Hann hafði ímugust á þjóðerniskennd dagsins þar sem flestir ganga um í þjóðbúningum, veifandi fánum og drekka ropvatn. Í augum Kristjáns var þetta fölsk gleði sem hafði ekkert með hann að gera. Hann skrifaði í dagbókina sína: „Þú sleppur ekki. Noregur, Noregur, áfram Noregur er allt sem þú heyrir. Land sem er gjörsneytt listum, bókmenntum og menningu ætti að halda kjafti en þeir æpa bara hærra. Þau eru norsk og vita ekki betur.“ Kristján þolir ekki samstöðu og gleði Norðmanna þennan dag vegna þess að hann stendur utangarðs bæði sem Íslendingur og drykkjumaður.

Leiðir okkar Kristjáns skildu fyrir rúmlega 60 árum síðar og við fetuðum hvor sína leið. Það er skrítið að hitta hann aftur á síðum þessarar bókar. Hann stendur ljóslifandi fyrir mér með sinn heillandi persónuleika en smám saman tekur annar og skuggalegri maður völdin. Sjálfur var ég um árabil dyggur ræðari á þessari sömu galeiðu Bakkusar konungs og þekki vel af eigin raun kaup og kjör áhafnarinnar. Harmræn saga og endalok Kristjáns skólabróður míns hefði getað orðið mín saga. Með Guðs hjálp og styrk AA samtakanna tókst mér að slíta af mér fjötrana og feta aðra slóð. Fyrir það er ég óendanlega þakklátur en Stjána Guðlaugs minnist ég með hlýju og sorg í hjarta.