Hann flýgur um heiminn, gistir á fyrsta flokks hótelum, fær alltaf eitthvað gott að borða og bíður og bíður og bíður. Þannig er líf leikarans hér um bil. Jóhannes Haukur Jóhannesson er ekki lengur á barmi heimsfrægðar, enda er hann kominn þangað. Hlutverkin rúlla inn á passlegum hraða og inni á milli utanlandsferðanna nýtur hann lífsins með fjölskyldunni. Ragnheiður Eiríksdóttir hitti Jóhannes (og skeggið hans) yfir kaffibolla og fékk að vita sannleikann um stjörnulífið sem er kannski dálítið meira en lúxus og bið.

Kemur nakinn fram

Í Svartur á leik kom Jóhannes nakinn fram og minnug þess finnst mér kominn tími til að spyrja hvort það sé gaman. „Þetta var mjög skemmtilegt atriði, ég var þessi brjálaði dópsali, eins og dýr, nakinn kjötskrokkur í búri. Ég hef alls ekkert á móti nektarsenum. Samt kostar það meiri vinnu í ræktinni. Maður þarf að miða allt við tökudaginn, þjálfa eins og brjálæðingur og vatnslosa svo þremur dögum fyrir stóra daginn til að verða meira skorinn og láta vöðvana sjást sem mest.“

Þú hefur ekkert ákveðið að fá þér stera?
„Ég skoðaði þann möguleika reyndar, enda er ég ekki íþróttamaður, en þorði svo ekki. Ég talaði við fjölda vaxtarræktargaura sem þóttust vera miklir sérfræðingar, en þegar læknir útskýrði fyrir mér aukaverkanirnar var ég fljótur að hætta við. Ég geri helst ekki neitt nema að vel athuguðu máli. Svo þurfti ég eiginlega ekki á svona mikilli vöðvastækkun að halda, ég er stór og þurfti bara að losa mig við fitu.“

Jóhannes segist ekki eiga sér draumahlutverk lengur. „Þegar maður var yngri og nýútskrifaður leikari voru ákveðnir hlutir sem maður vildi gera. En eftir því sem ég eldist og þroskast hafa hlutirnir breyst. Sérstaklega eftir að börnin fæddust. Núna er fjölskyldan og uppeldi þeirra í forgangi og vinnan er í öðru sæti og það sem ég vinn við er eiginlega háð tilviljunum. Draumurinn er að fá að halda því áfram og njóta fjölbreytninnar. Það er frábært að þetta gangi núna, en ég veit ekki hversu lengi það varir. Tilfinningasveiflurnar geta verið miklar – þegar tilboð koma fyllist maður af lofti og sjálfstraustið fer á flug, en svo þarf maður að taka höfnun þess á milli.“