Þórólfur Björnsson bægifótur er ein þekktasta persónan í Eyrbyggjasögu. Í upphafi bókarinnar er hann ungur og stæltur víkingur nýkominn til Íslands. Hann sá ofsjónum yfir auðæfum gamals manns í Álftafirði, Úlfars kappa. Þórólfur skoraði hann á hólm og hafði að sjálfsögðu betur. Úlfari tókst þó að höggva Þórólf í fótinn svo að hann fékk viðurnefnið bægifótur. Þórólfur lagði undir sig eigur Úlfars og hataðist eftir þetta við gamalt fólk enda kenndi hann kallinum um helti sína og uppnefni. Þegar Þórólfur eltist varð hann sjálfur erfitt gamalmenni og gerði börnum sínum og umhverfi lífið leitt.

Fyrir skemmstu vorum við konan mín á hjúkrunarheimili í Reykjavík að kynna rímnakveðskap Sigurðar Breiðfjörð. Mér til mikillar furðu hitti ég þar Þórólf bægifót. Hann var klæddur í bláan íþróttagalla og sandala. Þórólfur gekk með göngugrind vegna heltinnar. „Blessaður,“ sagði ég og spurði hann almennra frétta. „Það er andskotann ekkert að frétta. Mér leiðist,“ sagði Þórólfur, „þessi staður er langt fyrir neðan mína virðingu! Hér er bara gamalt og þreytandi fólk! Þegar ég fer fram í matsal og horfi yfir hópinn fer ég stundum með þessar hendingar frá sr. Hallgrími: „Þetta, sem helst nú varast vann, varð þó að koma yfir hann.“ Hann þagnaði, tróð nikótíni í vörina og hélt áfram:

„Kannski hafa engir eins mikla fordóma gagnvart gömlu fólki og gamalmennin sjálf. Þetta er eins og með kvenfyrirlitninguna. Á langri ævi áttaði ég mig á því að engir fyrirlíta konur eins mikið og róttækir femínistar. Þeim finnst konur yfirgengilega vitlausar og nenna eiginlega ekki að tala við þær. Ég hef kynnst mörgum baráttukonum eins og Geirríði dóttur minni og Þórdísi á Fróðá sem þoldu ekki kynsystur sínar og samsömuðu sig einungis með sterkum og stjórnsömum karlmönnum.“ Hann þagnaði aðeins og sagði svo: „Svo bætist við þessi ellismánun á Landspítalanum. Ég er búinn að ákveða að ganga aftur og ofsækja alla þá sem kalla gamalt fólk „fráflæðisvanda“ í lítilsvirðingarskyni.“ Við sátum hljóðir um stund þar til pólsk starfsstúlka kom og náði í Þórólf bægifót og ók honum í hjólastól í matsalinn. Ég fór í humátt eftir þeim og kastaði kveðju á hópinn. Enginn svaraði.