Nýjasta afbrigði útlendingahaturs kemur frá Danmörku. Þar í landi segja myrkustu öfgaöflin að allt það fólk sem á erlendan bakgrunn, en sest hefur að í landinu, muni aldrei geta kallað sig Dani. Þeir einir megi heita svo sem geti rakið ættir sínar til Danaveldis frá ómuna tíð.
Og tónninn er þessi: „En kat bliver ikke til en hest, fordi den er født i en hestestald,” eins og Nadja Natalie Isaksen kaus að kalla það á dögunum, en þar var sá nýkjörni þingmaður Borgaraflokksins í Danmörku að útskýra fyrir kollega sínum, Samiru Nawa, að hún væri ekki dönsk. Einu gilti þótt sú sama hefði fæðst í Álaborg og búið alla sína tíð í Danmörku. Hún væri útlensk! Foreldrar hennar væru frá Afganistan og þess vegna væri Samira köttur en ekki hestur, að mati Nödju Natalie Isaksen.
Þessi orð hennar eru liður í hreinræktaðri aðskilnaðarstefnu Borgaraflokksins, en það beri að hreinsa til í Danmörku. Tími sé kominn til að flokka íbúa landsins eftir uppruna – og senda þá „til síns heima“ sem ekki eru hvítir baunar og beri ættarnöfnin Sørensen eða Isaksen, altso, séu hreinræktaðir!
Þetta er ekki ósvipað og það sem kraumar undir í orðræðu íslenskra öfgaafla. Útlendingar sem koma hingað til lands í skemmri eða lengri tíma, séu einkum og sér í lagi hættulegir. Talsmaður Miðflokksins sagði í pontu Alþingis á dögunum að tími væri kominn til þess að aðskilja útlendinga og heimamenn í íslenskum fangelsum. Efnislega meinti maðurinn að það gengi ekki lengur að blanda saman dæmdum Íslendingum og því glæpahyski sem kæmi að utan.
Og hvar skal þá bera niður næst? Í skólakerfinu? Í strætó? Á veitingastöðum? En þetta eru því miður eðlilegar spurningar, slíkur er nú hávaðinn í sundrungartalinu frá þeim flokki á Íslandi sem óttast útlendinga mest. Og hefur raunar sogað Sjálfstæðisflokkinn til sín, af ótta þess gamla flokks við að missa enn fleiri liðsmenn yfir til þessa öllu yngra íhalds.
En allt þetta öfgahjal er auðvitað bara til heimabrúks. Það rímar engan veginn við þarfir og þróun samfélagsins við ysta haf, sem hefur aldrei nokkru sinni þurft á jafn miklu af erlendu vinnuafli að halda, og einmitt á þessari öld, en margt af því – og æ stærri hlutur – hefur sest hér að til frambúðar, og aðlagast íslensku samfélagi svo mjög að sómi er að.
Tölfræðin lýgur ekki. Landsmönnum hefur fjölgað um 40 prósent frá aldamótum, þar af innfæddum um 15 af hundraði, en fjöldi aðfluttra íbúa hefur aftur á móti sexfaldast á sama tíma. Þeir eru nú fimmtungur vinnuafls á Íslandi og verða brátt fjórðungur þess. Ástæðan er sú að Jón og Gunna anna ekki lengur vinnuaflsþörfinni hér á landi. Og það engan veginn.
„Ekki er nokkur möguleiki að átta sig á því hvernig afturhaldið á Íslandi, sem geldur mestan varhug við útlendingum, ætlar að manna íslensk fyrirtæki og almannaþjónustu á komandi árum, ef fram fer sem horfir í málflutningi þess.“
Tökum dæmi. Vel yfir 75 prósent af vinnuafli í vestfirski fiskvinnslu hefur komið að utan, og hafa vel flest búið lengi á landinu og eru fyrir löngu búin að ákveða að setjast hér að. Hinum megin á landinu starfar fólk af 35 þjóðernum í álverksmiðju Alcoa í Reyðarfirði. Nálega 200 af 500 starfsmönnum Fjarðaáls eiga ættir að rekja til útlanda.
Í nýlegu svari á Alþingi við fyrirspurn þess sem þetta ritar, kemur fram að hlutfall erlends vinnuafls á heilbrigðisstofnunum hér á landi hefur vaxið hröðum skrefum það sem af er öldinni. Á Landspítala hefur hlutfall starfsmanna, sem á erlendar rætur, farið úr 3 prósentum árið 2005 í 10 prósent árið 2025. Á Sjúkrahúsinu á Akureyri hefur hlutfallið tvöfaldast á sama tíma. Og á Heilbrigðisstofnun Austurlands, svo farið sé vítt og breitt um landið, hefur hlutfallið farið úr þremur prósentum í ríflega sextán prósent á umræddu tímabili, eða úr 18 starfsmönnum 2005 í 113 á síðasta ári.
Ekki er nokkur möguleiki að átta sig á því hvernig afturhaldið á Íslandi, sem geldur mestan varhug við útlendingum, ætlar að manna íslensk fyrirtæki og almannaþjónustu á komandi árum, ef fram fer sem horfir í málflutningi þess. Guð hjálpi því fólki þegar það kemst á gamalsaldur og verður ósjálfbjarga!
Þó er mennskan æðri öllu útlendingahatri. „Ég vissi ekki að manneskjur væru svona góðar,“ segir séra Jóna Hrönn Bolladóttir eftir erfiða reynslu af krabbameinsmeðferð sem hefur fært henni lífskraftinn á ný. Sú vegferð hafi gefið henni mikla trú á mannkynið, en sjúkrahússdvölin hafi ekki síst sýnt henni hversu mikið sé til af góðu fólki af öllum þjóðernum. Þess vegna hafi henni reynst erfitt að horfa upp á þann rasisma sem bergmáli úr íslenskum skúmaskotum.
„Fólk frá Mið-Austurlöndum sem hefur hjúkrað mér, fólk frá Asíu og víðar – og læknar frá Grikklandi, Króatíu, Svíþjóð og fleiri löndum – allt þetta fólk átti eitt sameiginlegt markmið: að gefa mér eitthvað óendanlega dýrmætt,“ rifjar Jón Hrönn upp í nýlegri færslu á samfélagsmiðli.
Svo tekur hún dæmi af konu einni sem annaðist hana á spítalanum. „Hún frá Mið-Austurlöndum, ég frá Íslandi, ég kristinn prestur, hún múslímakona og það er ekki ég sem segi, treystu Guði. Það er hún sem segir, treystu Guði. Þetta er náttúrulega alveg magnað. Þess vegna segi ég, konan í Betaníu, sem smurði Jesú fyrir krossfestinguna, hún er sameiningartákn fyrir allt heilbrigðisstarfsfólk.“
Það er jafn rík fegurð og það er mikill þungi í þessum orðum. Og við skulum einmitt hafa þau í huga þegar næst glymur hvað hæst í tómri tunnu.
