„Barbie er auðvitað ekki nafnið sem mér var gefið, þegar ég var skírð yfir kistu afa míns, en eftir öll áföllin og niðurbrotið alla tíð var ég hætt að tengja við þá stelpu og þurfti að fjarlægja mig frá henni,“ segir hún.
Í þættinum kemur fram að Barbie hafi verið gælunafn sem henni var gefið þegar hún var að keppa í fitness. Þegar vinkonur hennar komu til hennar og hún var niðurdregin sögðu þær stundum: „Við viljum fá Barbie því hún er svo hress.” Það festist svo og eftir það hefur hún gengið undir því nafni.
Hún flutti inn með fyrsta kærastanum sínum aðeins fimmtán ára gömul og var með honum í sex ár. „Við kláruðum að alast upp saman og þroskast en hann varð bara fjölskyldan mín. Hann lést fyrir ári síðan og það var hræðilega erfitt.“
Eins og margir sem alast upp við erfiðar aðstæður leitaði Barbie í neyslu á einhverjum tímapunktum í sínu lífi og hefur einnig lent í tveimur erfiðum ofbeldissamböndum.
„Fyrra sambandið var að mestu bara kynferðisofbeldi. Þeir ná manni alltaf þegar maður er á viðkvæmum stað og ná að festa mann.“
Barbie segir að þessi fyrri ofbeldismaður hafi verið sjarmerandi og heillað alla upp úr skónum.
„Þetta var sá sem fór til ömmu í fjölskylduboðum, færði henni köku og hélt í höndina á henni á meðan hann talaði við hana.“
Þegar Barbie loksins náði í sig kjarki til að segja mömmu sinni frá ofbeldinu sem hún þurfti að þola fékk hún svar sem hún man vel. Mamma hennar sagði: „Nei!”
Barbie komst að lokum frá honum og var ein í mörg ár. Hún varð sjálfstæð, fór í nám og lifði góðu lífi þrátt fyrir áföllin þegar hún kynntist næsta ofbeldismanni.
Í þættinum kemur fram að sá maður hafi verið góðkunningi lögreglunnar með sakaferil að baki.
„Hann hafði setið inni en fegraði auðvitað sannleikann fyrir mér. Þarna birtist draumaprins sem átti sömu áhugamál og ég, gerði allt fyrir mig og var bara fullkominn. Þar til gríman féll.”
Í þættinum kemur fram að maðurinn hafi beitt Barbie margskonar ofbeldi sem hún reyndi að komast undan í langan tíma. Hún segir að á endanum hafi hún ákveðið að flýja land.
„Hann tók allt frá mér. Vinnuna mína, námið, heimilið, sjálfa mig og allt öryggi.”
Hún lýsir ömurlegum raunveruleika konu í Reykjavík þar sem enginn getur hjálpað, ekki einu sinni lögregla eða réttarkerfi.
„Ég losnaði loksins út frá honum fyrir tveimur árum en ég er ekki ennþá laus. Hættan er alvarlegust þegar maður fer,” segir hún og bætir við að hún fái stanslausar hótanir og einnig fólkið hennar.
