Móðirin gagnrýnir dagmóðurina harðlega vegna þess að sonur hennar brenndist illa á fingrum í umsjá hennar
Fyrrverandi dagmóðir úr Kópavogi hefur stefnt konu fyrir meiðyrði og fór fyrirtaka fram í málinu í Héraðsdómi Reykjavíkur í morgun.
Samkvæmt upplýsingum DV fer konan fram á eina milljón í miskabætur vegna lýsingar konunnar á þeirri þjónustu sem hún fékk þegar konan var dagmóðir sonar hennar.
Nákvæmar lýsingar um þjónustuna má enn finna á heimasíðunni bland.is en þar kemur fram harkaleg gagnrýni á dagmóðurina, sem starfaði þá í Kópavogi. Færslan birtist í febrúar á síðasta ári og er ansi ítarleg.
Þannig lýsir konan einu atvikinu svona sem átti sér stað í nóvember árið 2014:
„Hún [dagmóðirin] hringdi í gemsann minn um tvö leytið og sagðist vera búin að reyna að hafa samband við mig í símann. Sagði að ég yrði að geta svarað ef það kæmi eitthvað uppá. Hún sagði að XXXX væri búinn að gráta núna stanslaust í langan tíma. Hún vissi ekki afhverju. (Ég gat ekki svarað í símann því að ég var sjálf að vinna.) Ég heyrði í barni gráta fyrir aftan hana, grátur sem ég þekkti ekki í gegnum símann og spurði hana hvort þetta væri hann. Hún sagði við mig frekar hryssingslega „Þekkiru ekki grát barnsins þíns!?“. Ég svara henni kurteisislega og segi við hana að ég hafi bara aldrei heyrt hann gráta í síma, en að ég skuli hafa samband við hana móður mína og athuga hvort hún geti ekki sótt hann fyrir mig þar sem hún væri búin að vinna 14:30.
Mamma fór og sótti hann og labbaði með hann heim á handlegg. Hann grét og grét. Það var ekkert sem fangaði huga hans á leiðinni heim. Þetta er barn sem grætur aldrei. Hún klæddi hann úr öllu því að hún var viss um að það væri eitthvað að angra hann. Hann var hálf ber þegar dagmamman hringdi í heimasímann og mamma svarar.
Dagmamman spurði frekar skömmustulega hvort hann væri nokkuð með blöðrur á puttunum. Mömmu var strax litið á litlu puttana hans og sá þar svakalegar blöðrur á öllum fingrum hægri handar, og allar á stærð við fingurgómana.
Dagmamman segist þá hafa fengið mann til að koma og laga ofnana hjá sér á þriðjudeginum. Hún hafi ekki áttað sig á því að hann hefði brennt sig fyrr en hann var farinn heim, hún hefði verið að loka stofuglugganum þegar hún fann hvað ofninn fyrir neðan var sjóðandi heitur.
[…]Þegar ég loksins komst heim, var mamma búin að liggja með hann uppi í rúmi, reyna að kæla, blása og bera á litlu fingurnar Aloe Vera plöntur í að verða klukkutíma. Ég hringdi í frænku mína(hjúkrunarkona) og spurði hvað við ættum að gera. Hún sagði að við ættum að reyna að kæla þetta með vatni í hálftíma og koma okkur svo upp á bráðamóttöku og láta hlúa að blöðrunum þar, til að koma í veg fyrir sýkingarhættu. Það var svo sárt að sjá litla greyið þjást svona! Ég grét með honum..bókstaflega! Við fengum forgang uppá bráðamóttöku, þar sem brunablöðrurnar voru skoðaðar. Hjúkrunarkonan sagði að við værum heppin, þar sem þetta væri bara annars stigs bruni. Það hefði getað farið verr. Hann fékk umbúðir sem náðu alveg upp að öxl svo hann tæki þær ekki af sér. Hún ráðlagði okkur að gefa honum stíl til að lina þjáningarnar. “
Dagmóðirin heldur því fram að í færslunni sé því meðal annars haldið ranglega fram að öryggisatriðum væri ábótavant á heimilinu þar sem dagmóðirin sá um börnin. Þá vill dagmóðirin að ummæli varðandi áminningu verði dæmd ómerk. En orðrétt segir í lýsingu konunnar:
„Ég sendi þetta bréf til fulltrúa daggæslufulltrúa(nafngreint) .. það eina sem þau gátu gert í stöðunni var að gefa þessari dagmömmu viðvörun.“
Vill dagmóðirin meina að hún hafi aldrei fengið neina áminningu frá Kópavogsbæ vegna málsins.
Móðirin lýsir fjölmörgum atvikum þar sem samskipti eru einkennileg sem og hún gagnrýnir þá þjónustu sem hún fær hjá dagmóðurinn.
Samkvæmt upplýsingum DV, heldur lögmaður móðurinnar því fram að henni hafi verið fullfrjálst að gagnrýna þá þjónustu sem hún fékk hjá dagmóðurinni, líkt og neytendur geta gagnrýnt fyrirtæki sem þeir versla við. Því eigi það tæpast við að þarna sé um ærumeiðandi lýsingar að ræða, enda aðeins ósáttur viðskiptavinur að tjá sig opinberlega.
Við þetta má bæta að dagmóðirin er ekki lengur í starfi sem dagmóðir, en ekki náðist í hana við vinnslu fréttarinnar.
Í lok færslunnar tilkynnir móðirin að sonur hennar er nú hjá yndislegri dagmóður og að hún gæti ekki verið sáttari.
Aðalmeðferð fer fram í málinu í júní.
Færsluna má finna hér. DV hefur fjarlægt nöfn úr færslunni:
Eins og flest ykkar vita þá er XXXX rétt rúmlega 11 mánaða. Í september í fyrra sótti ég um dagmömmupláss fyrir hann hér á Kópavogssvæðinu. Ég taldi mig heppna að hafa fengið svar frá konu sem býr í götunni fyrir ofan mig. Hún sagði að það losnaði pláss frá og með 1. nóvember. Ég ákvað að slá til, því hún byggi nálægt og ég gæti farið að vinna fyrr. Í lok október skrifaði ég undir dvalarsamning og borgaði fullt mánaðargjald, eða 55.000 krónur(það sama og par í sambúð borgar). Vegna veikinda stráksins gátum við ekki byrjað í aðlögun fyrr en þriðjudaginn 11. nóvember. Mig langar að segja ykkur frá dvöl sonar míns viku fyrir viku. Þetta gæti verið mikil lesning en þegar ég var beðin um að tilkynna þetta, var ég beðin um að hafa þetta nákvæmt og segja frá öllu sem hafði skeð.
Vika 1: 11. – 14. nóvember
Aðlögunarvikan gekk ágætlega, að mér fannst. Ég var með honum í hálftíma fyrsta daginn, þriðjudaginn 11. nóvember, skildi hann eftir í klukkutíma annan daginn. Þriðja daginn var hann örlítið lengur og svo á föstudeginum átti hann að vera allan daginn. Þegar dagmamman tók á móti okkur á föstudeginum um 9 leytið, vitandi það að ég var ekki byrjuð í dagvinnunni, sagði hún við mig „Ég býst við því að hann verði einn í dag, honum á örugglega eftir að leiðast“. Ég fer að spyrja mig afhverju honum ætti eftir að leiðast. Er ég ekki að borga henni fyrir að leika við hann og spurði hana „er ekki bara fínt fyrir ykkur að vera saman tvö í dag, svo þið getið kynnst hvort öðru?“. Hún játar því og segist ætla að hringja í mig ef hún vilji að ég sæki hann eitthvað fyrr. Þegar ég kem og sæki hann kl. 15:00(hún er búin þá á föstudögum) þá eru 3 stelpur mættar af 4.
Vika 2: 17. – 21. nóvember
Fyrsti vinnudagurinn minn á Leikskólanum Furugrund var mánudaginn 17. nóvember. Vinnutími minn þar var frá 8:15 – 16:15. Það var líka fyrsti dagurinn sem strákurinn átti að vera hjá dagmömmunni frá 8 – 16. Dagmamman spurði mig hvort hann væri búinn að borða og ég sagði við hana að hann kæmi til með að borða með mér á morgnanna áður en hann kæmi til hennar. Hún hringdi í mig klukkan 15:00, sagði við mig að strákurinn væri kominn með niðurgang og 38,4 stiga hita. Ég fór beint úr vinnunni(dagur 1 úr vinnu) og sótti hann, mældi hann um leið og við komum inn úr dyrunum og hann var hitalaus. Hann var með linar hægðir, en ekki niðurgang. Ég var með hann heima daginn eftir(dagur 2 úr vinnu), hitalausan en enn með linar hægðir.
Á miðvikudeginum, 19. nóvember(dagur 3 úr vinnu), fór ég með hann til hennar .. og hún byrjar á að senda mér sms og spyrja hvort hann sé búinn að borða „Er Ísólfur búinn að borða?“(XXXX meinar hún? .. hún er með 4 börn.. það er ekki svo erfitt að muna nöfnin á þeim!). Hún spurði mig daglega, þrátt fyrir að ég hafi sagt henni að hann borðaði alltaf með mér heima..
Hún hringdi í gemsann minn um tvö leytið og sagðist vera búin að reyna að hafa samband við mig í símann. Sagði að ég yrði að geta svarað ef það kæmi eitthvað uppá. Hún sagði að XXXXX væri búinn að gráta núna stanslaust í langan tíma. Hún vissi ekki afhverju. (Ég gat ekki svarað í símann því að ég var sjálf að vinna.) Ég heyrði í barni gráta fyrir aftan hana, grátur sem ég þekkti ekki í gegnum símann og spurði hana hvort þetta væri hann. Hún sagði við mig frekar hryssingslega „Þekkiru ekki grát barnsins þíns!?“. Ég svara henni kurteisislega og segi við hana að ég hafi bara aldrei heyrt hann gráta í síma, en að ég skuli hafa samband við hana móður mína og athuga hvort hún geti ekki sótt hann fyrir mig þar sem hún væri búin að vinna 14:30. Mamma fór og sótti hann og labbaði með hann heim á handlegg. Hann grét og grét. Það var ekkert sem fangaði huga hans á leiðinni heim. Þetta er barn sem grætur aldrei. Hún klæddi hann úr öllu því að hún var viss um að það væri eitthvað að angra hann. Hann var hálf ber þegar dagmamman hringdi í heimasímann og mamma svarar. Dagmamman spurði frekar skömmustulega hvort hann væri nokkuð með blöðrur á puttunum. Mömmu var strax litið á litlu puttana hans og sá þar svakalegar blöðrur á öllum fingrum hægri handar, og allar á stærð við fingurgómana. Dagmamman segist þá hafa fengið mann til að koma og laga ofnana hjá sér á þriðjudeginum. Hún hafi ekki áttað sig á því að hann hefði brennt sig fyrr en hann var farinn heim, hún hefði verið að loka stofuglugganum þegar hún fann hvað ofninn fyrir neðan var sjóðandi heitur. Mamma sagðist ekki geta talað við hana því hún þyrfti að sinna stráknum. Ég hringdi í mömmu til að spyrjast fyrir um hvort hún væri búin að sækja strákinn og hún sagði við mig að strákurinn hefði brennt sig og að hún gæti ekki talað við mig. Ég sagðist ætla að koma heim eins fljótt og ég gæti! Í öllu sjokkinu sem þetta olli konunum á deildinni kom upp atvik, þar sem hrökk eplabiti ofaní strák og stóð í honum. Hann ældi og ældi, hringt var á sjúkrabíl og ég komst ekki heim að sinna mínum strák fyrr en sjúkrabíllinn var kominn og farinn.
Þegar ég loksins komst heim, var mamma búin að liggja með hann uppi í rúmi, reyna að kæla, blása og bera á litlu fingurnar Aloe Vera plöntur í að verða klukkutíma. Ég hringdi í frænku mína(hjúkrunarkona) og spurði hvað við ættum að gera. Hún sagði að við ættum að reyna að kæla þetta með vatni í hálftíma og koma okkur svo upp á bráðamóttöku og láta hlúa að blöðrunum þar, til að koma í veg fyrir sýkingarhættu. Það var svo sárt að sjá litla greyið þjást svona! Ég grét með honum..bókstaflega! Við fengum forgang uppá bráðamóttöku, þar sem brunablöðrurnar voru skoðaðar. Hjúkrunarkonan sagði að við værum heppin, þar sem þetta væri bara annars stigs bruni. Það hefði getað farið verr. Hann fékk umbúðir sem náðu alveg upp að öxl svo hann tæki þær ekki af sér. Hún ráðlagði okkur að gefa honum stíl til að lina þjáningarnar.
Dagmamman hringdi á meðan við vorum uppá spítala. Ég svaraði ekki en hringdi til baka og sagði henni hver staðan væri. Með erfiðleikum reyndi ég að setja mig í hennar spor og fyrirgaf henni þetta slys. En sagði að ég vonaðist að þetta myndi ekki gerast aftur, að hún þyrfti að yfirfara alla ofna reglulega. Ég sagðist koma með hann til hennar morguninn eftir. Hún reyndi að afsaka þetta, sagðist hún hafa verið með hann á hendi, lagt hann frá sér til að svara í símann og teldi líklegt að þetta hefði gerst á meðan hún var í símanum. Ástæðan fyrir því að ég fyrirgaf henni var sú að ég hafði ekki efni á öðru. Ég gat ekki verið heima með strákinn, því þar fengi ég ekkert borgað, ekki nema kannski meðlag á mánuði.
Ég fór með hann til dagmömmunar á fimmtudeginum í þeirri von um að hún tæki ábyrgð með mér á hans veikindum, þar sem þetta var slys á hennar heimili og að ég mætti ekki við því að missa meira úr vinnu svona nýbyrjuð. Hún þorði varla að líta í augun á mér. Þennan daginn var hann voðalega lítill í sér og ég fékk reglulega upplýsingar um það hvernig honum liði. Ég sendi með honum stíla sem ég bað hana að nota ef hann var slæmur. Föstudagurinn var ágætur.
Vika 3: 24. – 28. nóvember
Mánudagurinn var góður. Hann var sóttur fyrr, eða um tvö, til að fara í umbúðarskipti. Mamma var svo yndisleg að aðstoða mig og bauðst til að fara fyrr úr vinnunni til að sækja hann og fara með hann upp á heilsugæslu svo ég gæti unnið heilan dag. Á þriðjudeginum fékk hann gubbupest og ég þurfti að vera með hann heima(dagur 4 úr vinnu). Miðvikudaginn fór mamma með hann í umbúðaskipti kl. 15:00. Hefði mamma ekki verið svo yndisleg að fara með hann þegar hún var búin að vinna, þá hefði ég þurft að fara sjálf og vera í 4 skipti í viðbót frá vinnu, og allt útfrá slysinu.
Dagmamman var alltaf rosalega dugleg að senda mér sms sem kröfðust svara. Á fimmtudeginum fór ég til hennar. Það var engin af stelpunum mætt. Það höfðu allir foreldrar tilkynnt sín börn veik. Hún sagði að hann yrði einn í dag og sagði „Ég er reyndar svolítið slöpp, ég ætla að sjá hvernig ég verð á eftir.“ Ég sagði við hana að hafa samband við mig ef það væri eitthvað. Í þetta skiptið var ég ekki viss hvort hún væri að verða veik í alvöru eða hvort hún nennti ekki að vera með hann einan. Það allavega hvarflaði ekki að mér að taka hann með mér heim aftur fyrr en hún tilkynnti sig veika sjálf, líka afþví að ég þurfti að mæta til vinnu.
Ég fékk sms frá henni kl. 12:44 þar sem hún bað mig um að sækja hann fyrr. Ég hringdi í hana á meðan krílin á leikskólanum sváfu, hún sagði að hann væri sofandi og spurði hvort ég gæti komið þegar hann vaknaði. Ég sagði „ok“ og lét hana láta mig vita þegar það yrði. Ég fór úr vinnu rétt rúmlega 14 til að sækja hann(dagur 5 úr vinnu)
Snemma á föstudeginum sendi ég henni sms og spurði hver staðan væri. Ég fékk ekkert svar, svo ég fór með hann til hennar. Þegar ég dingla, svarar enginn. Ég bjóst þá við því að hún væri veik, sofandi og fór með hann heim. Ég hringdi upp í vinnu á síðustu stundu og baðst afsökunar á því að hringja mig inn seint. Ég nefndi það að mér finndist það hræðilega leiðinlegt að vera búin að vinna á þessum vinnustað í 2 vikur, en bara hafa getað mætt nokkra daga. Þær voru svo yndislegar að þær hringdu í mig um 10 og buðu okkur mæðginum að koma og vera með þeim uppi á leikskóla, því það vantaði fólk. Helga, leikskólastjóri sagði við mig að ég væri ekki búin að vinna þarna nógu lengi til þess að eiga rétt á veikindadögum, hvorki fyrir mig né barnið. Hún ætlaði að ræða það betur við mig á mánudeginum.
Vika 4: 1. – 5. desember
Mánudaginn 1. desember vaknaði ég með ælupest, fór með strákinn til dagmömmu og mætti sjálf til vinnu á leikskólanum, því að ég var farin að óttast um að missa vinnuna sökum fjarveru. Strákurinn var búinn að vera hóstandi(hitalaus) frá fyrstu viku í nóvember, fékk púst en það virtist ekki virka til lengdar og hóstinn var farinn að ágerast aftur, svo að ég pantaði tíma hjá barnalækni sem gaf mér tíma samdægurs klukkan 13:00. Ég hringdi í dagmömmuna um 9 leytið og sagði við hana að sonur minn ætti pantaðan tíma hjá barnalækni klukkan 13 og ég myndi sækja hann um 12 eftir að hann væri að búinn að borða og áður en hann færi að sofa. Hún sagði að það væri í lagi. Það var mér mjög erfitt að biðja um leyfi í vinnunni til þess að skjótast með son minn til læknis, en ég hafði ekki um annað að velja.
Þegar ég mætti til hennar klukkan 12, sagði hún við mig „Það er í reglunum hjá okkur að foreldrar eigi ekki að koma milli 11 og 14 á daginn að sækja börnin sín.“ Ég ber virðingu fyrir því að dagmæður fái frið á þessum tíma til að fæða börnin og koma þeim í svefn, en mér fannst heldur einkennilegt að hún skyldi nefna þetta við mig, þar sem ég hafði tilkynnt henni að við ættum pantaðan tíma hjá lækni. Þennan sama dag átti ég að mæta með strákinn upp á heilsugæslustöð í stöðumat á hendinni á stráknum til að athuga hvort möguleiki væri á að hann losnaði við umbúðirnar. Til að spara okkur ferð þangað bað ég barnalækninn að meta stöðuna. Því að annars hefði ég þurft að biðja móður mína að fara fyrr úr vinnunni til þess að mæta þangað klukkan 14. Ég fór með strákinn heim til mömmu eftir læknisheimsóknina og fór aftur til vinnu og kláraði daginn þar.
Um leið og ég kom heim var mamma búin glugga í reglur Kópavogsbæjar og sá ekkert um það að foreldrar ættu ekki að sækja börnin milli 11 og 14 á daginn, en var litið á 13.gr. Hún segir: …
“Skv. 13. gr. Dagforeldri ber að fara að a´kvæðum laga, reglugerða og starsleyfisskilyrða sem um starfsemina gilda. Dagforeldri er skylt að stuðla að o¨ryggi barna i´ hvi´vetna, svo sem með þvi´ að hafa sju´krakassa a´ heimilinu og barnalæsingu a´ ska´pum með hættulegum efnum. Nota skal o¨rugg og viðurkennd beisli i´ vo¨gnum og ha´um barnasto´lum. Bo¨rn i´ daggæslu skulu aldrei vera skilin eftir eftirlitslaus.Dagforeldri er skylt að sækja na´mskeið i´ slysavo¨rnum barna og eldvarnarna´mskeið a´ þriggja a´ra fresti.Dagforeldri er skylt að stuðla að o¨ryggi barna i´ hvi´vetna og skal se´rstaklega huga að þvi´ að a´kveðin o¨ryggisatrið se´u i´ lagi s.s. slo¨kkvitæki, reykskynjarar, eldvarnarteppi, að o¨ryggishlið se´u þar sem það a´ við og að re´tt bil se´ milli rimla i´ handriðum.“
Þetta er öryggisatriði sem hefði átt að vera í lagi, til að koma í veg fyrir slys sem þetta. Hún hefur starfað sem dagmamma í um 10 ár og ætti að hafa öll öryggisatriði á hreinu. Þetta var slys sem hefði verið hægt að afstýra, hefði öryggisatriðum verið fylgt eftir.
Þriðjudaginn 2. desember mætti ég í vinnuna. Þar var mér tilkynnt að þetta gengi því miður ekki lengur, þessi fjarvera frá vinnu. Þetta væri ekkert persónulegt, ég væri yndisleg með börnunum, stundvís og ynni vel, en dagmamman hefði of mikil áhrif á veru mína á þessum vinnustað. Þar sem ég var starfandi á yngstu deild, þyrftu þær að hafa áreiðanlegt starfsfólk í vinnu. Ég hefði verið frá vinnu meira en minna þennan stutta tíma starfandi á leikskólanum. Þetta var einmitt það sem ég hafði óttast.
Fyrsta verk mitt þegar vinnudegi(vinnuferli) mínum lauk, var að finna mér aðra dagmömmu á Kópavogssvæðinu. Ég hafði samband við eina, sem mér leist vel á, sem var tilbúin að taka á móti syni mínum í janúar, þar sem ég var orðin atvinnulaus, voðalega þreytt á slæmri framkomu af hennar hálfu. Þreytt á því að hún gæti ekki komið fram við mig eins og jafningja, að hún talaði niður til mín, ég var orðin andlega uppgefin á öllu því sem á undan var gengið, traust mitt til hennar var orðið að engu og samúð mín með henni eftir slysið var gjörsamlega horfin, þá sagði ég upp hjá henni, s.s. 2. desember. Hún varð ekki sátt og sagði að ég þyrfti samt sem áður að borga fyrir mánuðinn. Ég sagðist ætla að gera það(sem ég stóð við).
Ég hringdi í formann Dagmæðrafélags Kópavogsbæjar þetta sama kvöld og spurðist fyrir um hvort hún hefði rétt til þess að taka fullt gjald fyrir mánuðinn. Hún svaraði því að svo væri ekki, ég væri aðeins skyldug til að borga fyrir dagvistina, að frá töldum matarkostnaði, viðhaldskostnaði og bleyjukostnaði. Hún spurðist fyrir um það afhverju ég væri að hætta hjá dagmömmunni og ég sagði henni frá öllu sem hefði átt sér stað á milli okkar tveggja. Henni var brugðið og bað mig um að hafa samband við sig daginn eftir.
Ég var í reglulegu sambandi við formanninn næstu daga, þar sem ég fékk upplýsingar um hitt og þetta. Þar á meðal fataóskir frá dagmömmunni, hvort það væri heimilað að fara fram á sérstakan klæðnað, til dæmis það að vera ekki með gærupoka .. heldur væru “66° Norður pokarnir voðalega góðir“, Cintamani innanundir buxur væru ekki nógu góðar afþví að þær væru ekki úr ull, en “66° Norður buxurnar væru ullarbuxur og héldu góðum hita“. Hún kaus að setja börnin út í lopapeysum og ullarbuxum. Bað um tvennt af hverju(svosem tvö snuð, tvenna vettlinga, inniskó eins og hin börnin voru í … o.s.frv.). Formaðurinn sagði mér að hún hefði ekkert með að ráða í hverju börnin kæmu, eða hvað þau væru með. Að það væri foreldranna að ráða því. Formaðurinn talaði við gjaldkera til þess að spyrjast fyrir um viðmiðunargjald matar-, viðhalds- og bleyjukostnaðar hjá dagmæðrum. Útkoman var sú að viðmiðunargjald matarkostnaðar var 23.000 kr., viðhaldskostnaðar 8.000 kr. og bleyjukostnaðar 3.000 kr. samtals 34.000. Formanninum misbauð framkoma dagmömmunar og bað um leyfi frá mér til að ræða við hana þegar ég væri búin að sækja dót sonar míns til hennar, sem ég veitti henni.
Á fimmtudagskvöldinu var ég að vinna í aukavinnunni minni(kvöld og helgar). Ég hringdi í dagmömmuna og lét hana vita að mamma ætlaði að koma og sækja dótið hans þetta sama kvöld og hvort ég mætti borga henni í gegnum heimabankann. Hún sagði við mig að ég fengi ekki dótið fyrr en ég væri búin að borga og skrifa undir uppsagnarsamninginn. Eins og ég sagði áður, ætlaði hún að sleppa mér við 18.000 krónur. Ég spurði hana um sundurliðun þessarar upphæðar. Eins og hún sagði „matarkostnaður og viðhaldskostnaður 15.000 krónur og bleyjur 3.000.“ samtals 18.000. Svo spyr ég hver matarkostnaðurinn sé .. og hún svarar „ég var að segja það, maturinn er 15.000 krónur, viðhaldskostnaður 3.000 og bleyjur 3.000.“ Þá var hún komin með allt aðra upphæð, upp í 21.000 krónur sem ég átti að sleppa við að borga henni. Ég talaði við formanninn þetta sama kvöld og hélt henni upplýstri eins og hún hafði óskað eftir og hún hafði samband við dagmömmuna, frekar ósátt. Ég sagði við dagmömmuna að ég myndi hringja í hana daginn eftir, koma og borga, skrifa undir samninginn og sækja dót sonar míns. Ég þyrfti að halda áfram að vinna. Ég vildi ekki eiga í hættu á að missa þessa aukavinnu líka!
Ég var orðin svo sár og reið út í dagmömmuna að ég sá mér ekki fært um að fara til hennar sjálf og bað foreldra mína um að fara fyrir mig með pening, vottorð frá mér um að móðir mín mætti skrifa undir uppsagnarsamninginn og koma heim með föt sonar míns. Ég ætlaði ekki að borga nema 34.000 krónur(55.000 – 15.000 – 3.000 – 3.000 = 34.000) sem var sú upphæð sem hún gaf upp þarna í lokin. Þau voru svo yndisleg að fara yfir á meðan ég gerði mig til fyrir vinnu og klára þetta mál fyrir mig. Þegar þau mættu til hennar voru með henni tvær konur sem tóku á móti þeim. Þegar hún kom með upphæðina 37.000 krónur, ætlaði mamma að fara samkomulagsleið um að hún myndi borga þegjandi og hljóðalaust þessar 34.000 krónur, til að komast til móts við það sem áður hafði gerst, s.s. að strákurinn hafi verið frá svo mikið vegna umbúðaskipta og þess háttar eftir slysið(eða bara allt..) og við hefðum verið að borga allan kostnað á meðan. Plús það að hún hafði fengið borgaðan matar-, viðhalds- og bleyjukostnað fyrstu 11 daga nóvembermánaðar, dagana sem strákurinn var veikur, sem hún sló ekki af. Þá fóru konurnar að skipta sér af og bera saman uppsagnarfrest og taxta leikskóla og dagmæðra og sögðu að hún hefði slegið af eins mikið og hún hefði getað skv. öllu. Þær stóðu yfir foreldrum mínum þar til þau ákváðu að borga þennan 3.000 króna mismun hljóðalaust til að vera laus allra mála og þurfa ekki að koma aftur. Þau höfðu á orði að það hefði verið lán að þau skyldu hafa farið en ekki ég og lent í þeim öllum.
Þessar vikur voru mér mjög erfiðar andlega, og líkamlega, vegna þess að ég svaf ekkert vegna andlegrar streitu. Ég var alltaf stressuð, ég var óörugg með barnið hjá dagmömmunni. Endalausar spurningar fengu að ráfa um hugann daglega, “Ætli hún hringi í dag? Ætli það sé í lagi með strákinn? Þarf ég að sækja hann fyrr? Verð ég rekin úr vinnunni?.. “. Þreytt á öllum þessum óvæntu uppákomum og þessari slæmu framkomu. Ég hefði ekki getað farið í gegnum þetta allt, hefði ég ekki fengið þessa ómetanlegu aðstoð frá móður minni, þessa endalausu þolinmæði og mikla stuðning frá konunum á leikskólanum og auðvitað formanni Dagmæðrafélags Kópavogsbæjar sem hjálpaði mér að takast á við síðustu vikuna!
Ég sendi þetta bréf til fulltrúa daggæslufulltrúa(nafngreint) .. það eina sem þau gátu gert í stöðunni var að gefa þessari dagmömmu viðvörun. Ég er mjög ósátt við það og þess vegna langar mig að deila með ykkur sögu minni! Ég sit hérna heima, atvinnulaus, hennar vegna .. og hún heldur sinni vinnu. Hún er ekki að vinna með pappíra.. þetta eru börn. Það verðmætasta sem við foreldrarnir eigum. Ég vil að það verði gert eitthvað meira í þessu máli. Ég vil vera örugg með það að barnið mitt sé í góðum höndum á meðan mamma er ekki nálægt!
Ég bið ykkur foreldrar, sem lendið í einhverskonar ágreiningi við dagforeldra, leikskólakennara, grunnskólakennara.. sem veldur því að þið þurfið að hætta með barn í vistun.. Tilkynnið! Ef ykkur grunar að það sé eitthvað ekki í lagi .. tilkynnið! Ég tala nú ekki um ef það kemur í veg fyrir það að aðrir foreldrar lendi í því sama.
Endilega deilið!
Ps. XXXX er kominn til yndislegrar dagmóður núna. Hann gæti ekki verið sáttari og ekki ég heldur! :)ii
