Samkvæmt niðurstöðum hennar getur minni áhugi kvenna á kynlífi verið afleiðing af reynslu og því sem þær hafa lært og þá sérstaklega þegar þær voru að byrja að stunda kynlíf.
Þetta er niðurstaða vísindamanna við University of Toronto Mississauga í Kanada en rannsókn þeirra byggist á greiningu rúmlega 300 vísindarannsókna í sálfræði, lýðheilsu og kynlífi.
Vísindamennirnir telja að hið svokallaða „kynhvatarbil“ á milli karla og kvenna sé ekki endilega líffræðilegs eðlis, það sé frekar afleiðing af kynlífsreynslu kvenna þegar þær byrja að stunda kynlíf.
Fyrsta kynlífsreynslan getur haft áhrif á kynhvötina síðar í lífinu
Rannsóknin beindist aðallega að tímabilinu í lok unglingsáranna, 17-18 ára en þá byrja margir að stunda kynlíf.
Vísindamennirnir segja þetta mjög mikilvægt tímabil í lífinu því heilinn er mjög móttækilegur fyrir nýrri reynslu og góður í að læra á þessum aldri. Það þýðir að reynslan á þessum tíma getur mótað viðhorfið til kynlífs um langa hríð.
Vísindamennirnir bjuggu til líkan, sem nefnist Biodevelopmental Learning Opportunities and Outcomes Model, sem tengir fyrri kynlífsreynslu við hversu mikla löngun fólk hefur til að stunda kynlíf síðar á lífsleiðinni.
Samkvæmt líkaninu er það ekki líffræði sem orsakar muninn á kynhvöt kynjanna, það er öllu heldur „nautnabil“, það er munurinn á hversu jákvæð fyrsta kynlífsreynslan er venjulega fyrir karla og konur.
Niðurstöðurnar benda til að konur, miklu frekar en karlar, upplifi neikvæða þætti í tengslum við fyrstu kynlífsreynsluna. Þær segjast miklu frekar hafa upplifað sársauka en karlar og margar eru óöruggar með líkama sinn.
Þess utan geta verið félagslegar afleiðingar sem karlar upplifa í mun minni mæli. Til dæmis geta konur átt á hættu að verða fyrir fordómum eða vandamálum félagslega í tengslum við að þær byrja að stunda kynlíf.
Þegar þessir þættir, og fleiri til, koma upp samtímis, á tíma þar sem heilinn er móttækilegur fyrir nýrri reynslu, getur það myndað sterka tengingu á milli kynlífs og tilfinninga á borð við óþægindi, stress og áhyggna.
