Úrskurðarnefnd velferðarmála hefur fellt ákvörðun sveitarfélags á landsbyggðinni um að synja umsókn um fjárhagsaðstoð úr gildi. Kærandinn hafði ekki staðfest búsetu sína í sveitarfélaginu. Hann var með lögheimili þar en bjó utan sveitarfélagsins og sagði að það mætti rekja til flókinna deilna um arf. Sagðist maðurinn í kæru sinni vera heimilislaus og allslaus og ætti hvorki fyrir húsaleigu né mat. Það fór þó svo að sveitarfélagið samþykkti að veita honum fjárhagsaðstoð á ný.
Úrskurðurinn féll í desember síðastliðnum en var ekki birtur fyrr en núna. Maðurinn kærði synjunina í júní 2025.
Synjunin byggði á því að maðurinn uppfyllti ekki skilyrði reglna sveitarfélagsins um fjárhagsaðstoð. Þurfti nefndin margsinnis að biðja sveitarfélagið um greinargerð vegna kærunnar en greinargerðin barst ekki fyrr en í nóvember 2025.
Lítið kemur fram um efni kærunnar annað en það að maðurinn hafi vísað til þess að hann væri heimilislaus og alls laus og ætti hvorki fyrir húsaleigu né mat.
Í andsvörum sveitarfélagsins kom fram að maðurinn hefði vorið 2025 fengið sent bréf um breytingar sem hefðu verið gerðar á reglum um fjárhagsaðstoð. Nú þyrftu þiggjendur fjárhagsaðstoðar að staðfesta búsetu í sveitarfélaginu. Í lok bréfsins hafi maðurinn verið beðinn um að gefa sig fram í móttöku ráðhúss sveitarfélagsins á miðvikudögum milli klukkan 10 og 12 og framvísa um leið persónuskilríkjum.
Maðurinn hafi hins vegar ekki mætt til að staðfesta búsetu. Hann hafi gefið þær skýringar að hann hefði ekki verið meðvitaður um að honum bæri skylda til þess en hægt væri að sjá það í málakerfi sveitarfélagsins að hann hefði opnað áðurnefnt bréf.
Sagði sveitarfélagið að á fundi hefði manninum verið ráðlagt að færa lögheimili sitt þangað sem hann byggi en það heimili mun vera utan sveitarfélagsins. Maðurinn hafi hins vegar tjáð starfsfólki sveitarfélagsins að honum hafi verið ráðlagt að færa ekki lögheimili sitt fyrr en erfðamál vegna andláts móður hans væri frágengið. Í ljósi þessara forsenda hafi honum verið synjað um fjárhagsaðstoð.
Maðurinn hafi í kjölfarið haft samband við félagsþjónustu sveitarfélagsins og verið þá bent á að vísa synjuninni til velferðarnefndar sveitarfélagsins. Það hafi hann gert og greint nefndinni frá því að hann leigði litla íbúð án leigusamnings, væri búinn að vera atvinnulaus og hefði lokið bótarétti í janúar 2025. Velferðarnefnd hefði staðfest synjunina og vísað til þess að maðurinn byggi ekki í sveitarfélaginu.
Maðurinn hafi eftir þetta komið í viðtal hjá félagsþjónustu sveitarfélagsins. Þar hafi hann greint nánar frá aðstæðum sínum. Hann væri búsettur utan sveitarfélagsins vegna þess að hann hefði ekki aðgengi að lögheimili sínu í sveitarfélaginu þrátt fyrir skýran vilja til að búa þar. Það mætti rekja til erfðamálsins en að hans sögn væri það flókið og miklar erjur á milli væntanlegra erfingja. Hann hafi sagst vera í virkri atvinnuleit og sýnt upplýsingar er staðfestu það. Einnig hafi hann sagst vera undir eftirliti læknis þar sem hann væri að glíma við þunglyndi, kvíða og áfallastreitu vegna erfðamálsins. Hann hafi lagt fram læknisvottorð þar sem fram kæmi að hann treysti sér ekki til að mæta á fundi í sveitarfélaginu vegna andlegrar vanlíðunar og kvíða. Þá hafi hann sagst ekki hafa fjármagn til að koma sér á milli heimilis síns og sveitarfélagsins.
Svo fór að mál mannsins fór aftur fyrir velferðarnefnd sveitarfélagsins sem samþykkti að veita honum fjárhagsaðstoð að nýju og hefur hann verið á henni síðan. Segir að lokum í andsvörum sveitarfélagsins að það hafi reynst erfitt að veita manninum þjónustu vegna búsetu hans utan sveitarfélagsins.
Úrskurðarnefnd velferðarmála segir í sinni niðurstöðu að í ljósi þess að manninum var á endanum veitt undanþága frá þeirri reglu að mæta vikulega til að sanna á sér deili sé tilefni fyrir sveitarfélagið til að meta hvort veita ætti honum einnig slíka undanþágu vegna þess eina mánaðar sem honum var synjað um fjárhagsaðstoð. Það væri ekki annað séð en að sömu aðstæður hafi átt við í þeim mánuði.
Synjunin var því felld úr gildi og málinu vísað til nýrrar meðferðar hjá sveitarfélaginu.
