Fréttablaðið hefur þetta eftir Hrönn Egilsdóttur, sjávarvistfræðingi hjá Hafrannsóknarstofnun. Fram kemur að rannsóknin byggist á gögnum frá einni mælistöð sunnan við landið og annarri stöð á nyrstu mörkum Íslandshafs, 68. gráðu norðlægrar breiddar. „Mælingar á þessum stöðum sýna að súrnunin er jöfn og stöðug allt frá byrjun rannsóknanna,“ er haft eftir Hrönn.
Vöktunin fer fram ársfjórðungslega og er að sögn Hrannar mjög ábyggileg vegna þess hversu langan tíma hún nái yfir og þróunin sé skýr og óumdeilanleg.
Sólveig Rósa Ólafsdóttir, hafefnafræðingur, tók undir þetta en hún er nú að rannsaka ástand sjávar norðan við landið. „Ástæða þess að hafið súrnar meira hér í norðurhöfum er kuldi sjávar. Koldíoxið sem veldur súrnuninni er lofttegund sem hefur meiri leysni í köldu vatni en heitara,“ sagði Sólveig sem telur að hafsvæðin á köldum slóðum, eins og fyrir norðan land, séu viðkvæmari fyrir loftslagsbreytingunum en heitari hafsvæði.
Áhrif þessarar súrnunar á lífríkið í hafinu eru mikil. Hrönn sagði að það verði fyrir auknu álagi miðað við annars staðar og Sólveig sagði að erfiðara verði fyrir kalkmyndandi lífverur að dafna. Þar á meðal eru kræklingur, ígulker og krossfiskur en þessar tegundir skipta miklu hvað varðar afkomu botnfisktegunda hér við land, þar á meðal þorsks.
