Magnús H. Skarphéðinsson, formaður Sálarrannsóknarfélags Reykjavíkur, kemur Ara Matthíassyni Þjóðleikhússtjóra til varnar í aðsendri grein í Morgunblaðinu. Gustað hefur um Ara undanfarið vegna meintrar óánægju leikara vegna hegðunar og framkomu Ara.
Sjá einnig: Ari fær stuðningsyfirlýsingu: „Ég vissi það myndu ekki allir elska mig jafn mikið“
Magnús segist mikill leikhúsmaður og segist hann hræddur um hvað myndi gerast ef Ari færi. „Við erum hálfhrædd, ég og mín fjölskylda. Því undarlegt hefur verið að fylgjast með storminum í vatnsglasinu, hvort núverandi þjóðleikhússtjóri Ari Matthíasson eigi að halda áfram sínu góða starfi eða ekki sem forstöðumaður hússins. Við ætlum bara rétt að vona að hann og hans góða samstarfsfólk haldi sem lengst áfram, meðan andinn er yfir þeim,“ segir Magnús.
Hann bætir við aðsóknartölur bendi til þess að Ari sé að gera eitthvað rétt. „Við og allstór hópur úr Sálarrannsóknarfélaginu förum oft og reglulega í bæði stóru leikhús borgarinnar. Erum við því nokkuð dómbær á hvernig stóru húsin standa sig. Og án þess að á nokkurn sé hallað þá er greinilegt bæði á verkefnavali og aðsóknartölum Þjóðleikhússins að núverandi þjóðleikhússtjóri hefur staðið sig með prýði, vægast sagt. Þar að auki er hann maður sem þorir í verkefnavali. Það verður ekki sagt um alla í hans stöðu, nú eða fyrr. En það getur verið að þá stigi maður á tærnar á einhverjum sem telja sig borna til valda í því flókna batteríi,“ segir Magnús.
Hann segist þó ekkert þekkja Ara persónulega. „Ég tek það fram að ég þekki núverandi þjóðleikhússtjóra alls ekki neitt. Hef aldrei talað við hann eða hitt, utan það að ég sat einu sinni við hliðina á honum í leikhúsinu sjálfu fyrir fjöldamörgum árum í miðjum sal, löngu áður en hann varð Þjóðleikhússtjóri, og án nokkurs samtals af okkar hálfu. Svo ekki eru það vinatengsl sem reka mig í að skrifa ábendingu þessa,“ segir Magnús.
Hann segist hafa reynt að hlera starfsmenn Þjóðleikhússins til að komast til botns í málinu. „Við komu mína í Þjóðleikhúsið undanfarnar vikur hefi ég verið að spurja sumt starfsfólk hússins sem ég næ í hvort það sé svona mikil óánægja með leikhússtjórann, eins og lesa má í sumum gulum miðlum bæjarins. Enginn þeirra sem ég hefi hitt kannast við neitt af því sem formaður stéttarfélags leikara er að dreifa um bæinn af óhæfi leikhússtjórans. Enginn. Alls enginn. Og flest starfsfólkið er hálfhrætt við þessar ekki-fréttir. – Hvernig stendur þá á svona mikilli umræðu um lítið eða ekki neitt? Spyr sá sem ekki veit,“ segir Magnús.
Hann segir að allar sýningar sem hann hefur séð hafi verið vel heppnaðar. „Málið er afar einfalt. Þjóðleikhúsið er stútfullt alla daga af ánægðum gestum á sýningum hússins. Áberandi mun meira en áður, og var það þó mjög gott áður. Fjöldi nýrra og gamalla íslenskra vel heppnaðra verka er settur upp þar á hverju ári, öll ákaflega vel sótt. Undantekningalaust. Séní allra sénía þar í dag er leikritaskáldið og leikarinn Guðjón Davíð Karlsson (Gói). Að ógleymdum erlendum perlum sem sýnd eru þar og eru flest hvert öðru betra. Varla er hægt að hugsa sér betra musteri íslenskrar menningar og tungu en Þjóðleikhúsið er eins og það hefur verið rekið undanfarin ár,“ skrifar Magnús.
