Jón Þórðarson var prestur á Söndum til nærri þrjátíu ára. Hann var mikið skáld og sagður göldróttur en breyskur mjög. Árið 1719 slapp hann við dóm fyrir embættisafglöp. Á allraheilagramessu árið 1734 stóð til að gifta hjón á Söndum. Séra Jón mætti hins vegar svo fullur til messunnar að hann hneig niður við altarið og var lagður út af á einn kirkjubekkinn. Var hann ætíð kallaður dettir eftir það. Einn kirkjugestanna þurfti að taka að sér að halda guðsþjónustunni áfram og las úr húslestrabók fyrir salinn.
Þegar því lauk var séra Jón kominn til meðvitundar aftur og sagðist geta klárað guðsþjónustuna. Útdeildi hann tuttugu mönnum sakramenti en gleymdi að vígja bæði vínið og brauðið. Þá gat hann heldur ekki gift grey hjónaefnin eftir kirkjunnar reglum. Þau héldu hins vegar að allt hefði verið með felldu og hófu að lifa eins og hjón eftir athöfnina. Var séra Jón talinn ábyrgur fyrir því.
Séra Jón var kærður fyrir þetta atvik og um vorið sagði hann sig frá brauðinu. Fluttist hann þá í Hokinsdal og bjó þar út lífið.
Séra Sigurður Árnason hét presturinn sem klúðraði jólunum fyrir sóknarbörnum í Landeyjum. Sigurður hafði verið á Krossi í fjórtán ár og var talinn drykkfelldur. Í eitt skipti áður hafði orðið messufall hjá honum vegna þessa.
Atvikið árið 1734 átti sér stað í Voðmúlastaðakirkju, sem var útkirkja frá Krossi. Á jólanótt messaði Sigurður í kirkjunni en var svo ölvaður að hann hrundi út á kórgólfið. Líkt og í tilviki séra Jóns á Söndum var Sigurður þá borinn á einn kirkjubekkinn til að sofa úr sér. En Sigurður svaf og svaf og kirkjugestir þurftu frá að hverfa án guðsþjónustu. Á jóladag var hann svo timbraður að hann gat engan veginn messað þá heldur.
Á þrettándanum var sóknarfólkið boðað til séra Ólafs Gíslasonar, prófasts að Odda, til að svara fyrir atvikið. Allir sem höfðu verið í messunni neituðu að svara prófasti og reyndist því vandasamt að kæra Sigurð. Það tókst hins vegar fyrir rest og var hann sviptur hempunni árið 1738.
