Tufa missti bróður sinn á sviplegan hátt í fyrra – Upplifir bæði reiði og sorg
„Það var ekkert sem benti til þess að eitthvað væri að svo áfallið var mikið,“ segir Srdjan Tufegdzic, eða Tufa eins og hann er kallaður, þjálfari meistaraflokks karlaliðs KA í fótbolta. Tufa er í viðtali í Akureyri vikublaði þar sem hann ræðir meðal annars um bróðurmissinn, en yngri bróðir hans lést á sviplegan hátt í fyrra.
Tufa hefur vakið athygli fyrir góðan árangur með KA-liðið í sumar, en liðið tryggði sér á dögunum sæti í Pepsi-deildinna eftir frábæran árangur í sumar. Tufa er upprunalega frá Serbíu en hann kom hingað til lands árið 2006 til að spila með KA. Frá árinu 2013 hefur hann hins vegar þjálfað liðið, fyrst sem aðstoðarþjálfari en síðan sem aðalþjálfari frá ágúst í fyrra.
Tufa er fæddur árið 1980 í borginni Krusevac í Serbíu og í viðtalinu segir hann frá uppvaxtarárunum sem, þrátt fyrir stríð, voru góð.
„Við vorum mjög heppin en enginn úr okkar fjölskyldu flæktist inn í átökin. Maður horfði bara á þetta í sjónvarpinu. Lífið var samt erfitt og atvinnuleysi mikið og foreldrar mínir börðust við að skapa mér og bróður mínum eðlilegt líf,“ segir Tufa, en sem áður segir lést bróðir hans í fyrra. Hann svipti sig lífi.
„Það var ekkert sem benti til þess að eitthvað væri að svo áfallið var mikið. Ég fór strax út til mömmu og pabba en kom svo heim eftir jarðarförina. Mér hefur fundist betra að takast á við þetta í vinnunni. Þetta er búið að vera mjög erfitt og sérstaklega fyrir foreldra mína. Nú er ég eina barnið þeirra og ég veit að þau sakna okkar mikið og sérstaklega strákanna. Þeir stækka hratt. Það væri oft gott að hafa fjölskyldurnar nær eins og á afmælum og hátíðum. Fjölskyldan skiptir mjög miklu máli í Serbíu og þótt við eigum marga góða vini hér er það aldrei eins. En svona er lífið; maður getur ekki fengið allt sem maður vill,“ segir hann í viðtalinu.
Hann segist í viðtalinu bæði hafa upplifað reiði og sorg vegna bróðurmissisins. „Tilfinningarnar breytast frá degi til dags. Einn daginn er ég reiður við hann. Hann hafði enga ástæðu til að gera þetta. Svo upplifi ég mikla sorg. Hann gerði líf okkar allra erfiðara með þessari ákvörðun og var sjálfum sér verstur. Hann var bara 29 ára og hafði ekki lifað lífinu til fulls. Það getur enginn sem ekki þekkir það af eigin raun að missa einhvern á þennan hátt sett sig í þessi spor. En lífið heldur áfram og það eina sem er í boði er að vera sterkur.“
